Geh nedîm-i nedem etdin beni geh mûnis-i gam
Nedir ey çarh-ı sitem-cû bana kasdın bilmem
Gâh dûçâr-ı anâ gâh giriftâr-ı mihen
Gâh pâ-bend-i belâ gâh esîr-i mâtem
Nişledim neyledim ey Zâl-i kühen-sâl sana
Yohsa Sührâb mı sandın beni yâhud Rüstem
Sunmadıñ bir dolu meclisde baña kim âhir
Katre katre kan olup dökmedi anı dîdem
Budur ey çarh-ı sitem-cû bilirim âyînin
Koma sen ehl-i dili kim kıla râhat bir dem
Sen Süleymân’a vefâ etmediñ ey kîne-sigâl
Kim ana râm idi dâd ü ded ü dîv ü âdem
Dil-i erbâb-ı sühan kandır eliñden dâ’im
Çeşm-i ashâb-ı hüner cûy-ı belâdır her dem
Hâtırım nergis-i dilber gibi hem-vâre sakîm
Meşrebim turre-i cânân gibi dâ’im derhem
Ciğerim lâle gibi âteş-i gamdan pür-dâğ
Gözlerim ebr gibi eşk-i belâdan dolu nem
Hâsılı cânıma kâr etdi cefâ vü cevrin
Kalmadı bende daha tâb-ı elem tâkat-i gam
Osman Nevres
Osman Nevres
Bir şeyler oldu.. Bir daha kimse eskisi gibi olmadı. Saksıdaki çiçek köklerine sitem etti, Kırılan dallar bir daha kök salmadı...
Reklam
"Bu zevk u sefa sürer mi böyle,
Her dem fanidir gün olur biter..."
Gönül mülkünü zevk u sefaya feda edenlerin en büyük yanılgısı, zamanın o acımasız ve doğrusal akışını unutmasıdır. Ne bu dünyadaki lütuf kalıcıdır, ne de o lütfun verdiği sarhoşluk.
Makamların, ünvanların ve maddiyatın geçici gölgesine sığınanlar, bir gün o gölgenin çekileceğini asla hesaba katmazlar.
Oysa hayatın asıl dengesi, zevkin muvakkat (geçici) parıltısında değil, geride bırakılan "şahsiyet" ve "eser mirasında" gizlidir. Hakiki liyakat sahibi bir insan, ne sefanın rüzgârına kapılıp savrulur ne de o zevkin bitişinden korkar; çünkü onun sermayesi fani olan değil, baki kalacak olan erdemlerdir.
Ehl-i irfanın dediği gibi: "Bu da geçer yâ Hû..."
İnsanın bu fani döngüde zevk u sefa yerine, kalıcı bir "nefes" ve anlam arayışına yönelmesi ruhun en büyük tekamülüdür.
Zevk u sefanın geçiciliğini ve asıl olanın kalıcı bir iz bırakmak olduğunu, manzum olarak kaleme alalım:
Geçer Bu Devran
Sefanın rüzgârı estikçe eser,
Zannetme ki her dem hep böyle gider.
Zamanın tırpanı bir gün biçince,
İkindi gölgesi silinir o gün.
Makamlar, ünvanlar, saraylar fani,
Aldatır insanı bu süslü yanı.
Dolunaydan hilale dönerken ömür,
Vakit tamam olur ay görünmez o gün.
İnsaniyet tahtında her kim otursa,
Liyakat mülkünden payını alır
Sefanın sonu mu? Koskoca yalan!
Her fani toprağa belenir bir gün.
"Hayatın çemberinden geçip, her şeyi kendi iç dünyasında nihayete erdirmiş bir adamın dinginliğiyle yazıyorum: Geçmişe sitem, geleceğe kaygı yakışmaz; yaşanmış her güzel güne hürmetle, hâlâ buradayız."
Reklam
Reklam