"Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın..."
Yıllar önce kendimi halkın fikrine bağlanıp kalmaktan kurtardım. İnsanların en mutlusunun hiçbir şeyi yalnızlık kadar istemeyen kişi olduğuna sıkı sıkıya inanıyorum. Tanrısal Schopenhauer, Nietzsche ve Kant'tan söz ediyorum. Onların bakış açısına ve benim bakış açıma göre iç zenginliği olan insan dış dünyadan zenginliğinin (yani entelektüel yetilerinin) tadını çıkarmasını sağlayan boş zamanlar şeklindeki olumsuz armağan dışında hiçbir şey istemez.
Evrensel bakış her zaman trajedinin etkisini dağıtır. Yeterince yükseğe tırmanabilirsek, o trajedinin artık trajik görünmediği bir yüksekliğe erişebiliriz.