Serdar Kaya
@skaya01
Şu anda okuduğu kitap
Onu ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır
ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. Herkes çok iyi bilir ki
bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. Zamanın bu garip kısalığı uzunluğu o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. Çünkü zaman, yaşamın kendisidir.
Ve yaşamın yeri yürektir.
"Bak Momo derdi ne oluyor, biliyor musun? Bazen
önüme upuzun bir cadde gidiyor Öyle uzun ki, insan
bunun sonu gelmez sanıyor."
Beppo bu kadar laftan sonra bile önüne bakarak
bir süre susar, sonra devam ederdi: "O zaman acele
etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan
Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu
fark ediyorsun Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun
sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hala
upuzun bir şekilde seni bekliyor."
Susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü
konuşmasını:"Insan caddenin tamamına bakıp hemen
bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli.
Sürekli olarak bir adim sonrasi düşünmeli, bir adım
sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. Işte o zaman
hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Oyle
de olmalı."
Uzun bir süre susup yeniden konuşmaya başladı: "Bir
de bakarsın ki, adım adım bütün yolu bitirmişsin. Nasil
olduğunu anlamadan ve yorulmadan."
Insan için en zor soru, nere-ye yani meâd sorusudur. Bu
soru bir korku sorusu değil, bir anlam sorusudur; korku,
anlamsızlıktır; dolayısıyla belirsizliktir, tanımsızlıktır. Insan yaşamı boyunca bu soruyla baş başa kalmamak için
kendini hep oyalar. Gençlikte gürültüye, eğlenceye, orta
yaşlarda meşguliyete sığınılır; elden geldiğince yalnız kalmamaya çalışılır; çünkü insan kendini dinlemek istemez;
dinlemek, âkıbet ile yüzleşmek demektir; âkıbet ile yani son
ile...
