Hepsinin annemden çekindiğini açıkça görüyordum. Dedem bile onunla herkesle konuştuğundan farklı, daha sakin konuşurdu. Hoşuma gidiyordu bu; kuzenlerimin karşısında gururla övünürdüm:
—— Annemden güçlüsü yoktur.
(sf. 22)
Hâlâ aklımda: Annem de güçsüzdü, o da herkes gibi dedemden korkuyordu. Yaşamaya katlanamadığı bu evden çekip gitmesine engel bendim.
(sf. 28)
“Seni gökyüzündeki yıldızlardan daha
çok seviyorum.”
“Seni bulutlardan daha çok seviyorum.”
“Seni kütüphanedeki kitaplardan daha çok seviyorum.”
Gülümsedi. “Seni dünyadaki herkesten daha çok seviyorum.”