İlke
@smbh
37 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·224 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 01 Ocak 2018 17:31
·2018 5. kitabı
Nikolay Gogol
7.8/10 · 38,5bin okunma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Victor Hugo’yu eleştirmek tabii ki benim gibi basit bir okuyucuya kalmadı, yine de okumayı düşünenlere fikir vermesi açısından düşüncelerimi aktaracağım.
İlk olarak hacimli bir kitap, öncesinde o enfes Notre Dame de Paris (1998) müzikalini izlememiş olsaydım kendimi bu kadar kaptırarak okuyamazdım diye tahmin ediyorum. İzlemediyseniz dahi şehirdeki her sokağın, her kilisenin, her kulenin ve her köprünün adının listelendiği 40 sayfalık Paris betimlemesini felç kalmadan okuyabilirseniz, kalan 400 sayfanın su gibi akacağından emin olabilirsiniz.
Olaylar Claude Frollo etrafında şekilleniyor. Frollo (ve biraz da Quasimodo) dışındaki karakterleri betimlememiz için bir cümle yeterken (Esmeralda – saf ve güzel Çingene kızı, Phoebus – yakışıklı ve çapkın yüzbaşı, Jehan – başdiyakozun serseri kardeşi gibi) Frollo’nun ruhundaki tüm çatışmaları hissedebiliyor, Esmeralda’ya duyduğu saplantılı aşkı (tasvip etsek de etmesek de) kavramakta güçlük çekmiyoruz. Bu bakımdan çok iyi kurgulanmış bir karakter olduğunu söylemek gerekir. Yıllar boyu kendisini dine ve bilime adamış, tüm dünyevi zevklere kapatmış bir rahibin taşıdığı tüm değer yargılarına aykırı olarak söyledği şu sözler, içinde kopan fırtınalar hakkında ipucu verebilir: “Merhamet et! Cehennemden geliyorsan, seninle oraya gelirim. Senin olduğun cehennem benim cennetimdir!” Frollo’nun Esmeralda’ya itiraflarının tamamı o kadar etkileyiciydi ki dönüp birkaç kez daha okumaktan kendimi alıkoyamadım.
Frollo’nun “Matbaa kiliseyi öldürecek” sözünün üstüne iki çıkarım yapıyor Hugo. Birincisi klasik ortaokul bilgimiz olan “Matbaanın gelişi skolastik düşünceye bir darbe oldu ve kilisenin otoritesinin sarsılmasına yol açtı” savı, diğeri de matbaanın mimariyi (kiliseyi bir bina, mimari bir temsil olarak görüyor) öldürecek olması. On beşinci
(...) mimarinin on beşinci yüzyıla kadar insanlığın temel kayıt defteri olduğunu, bu dönemde dünyada yapıya yansımayan tek bir karmaşık düşüncenin var olmadığını, her halk düşüncesinin tıpkı dini yasalar gibi bir anıtının bulunduğunu, insan türünün taşa yazıldığının dışında önemli bir düşünceye sahip olmadığını belirtmemiz gerekir. Peki neden? Çünkü dini olsun, felsefi olsun her düşünce varlığını sürdürmek, harekete geçirdiği kuşağın ötesinde gelecek kuşakları da etkilemek, iz bırakmak ister. Oysa el yazmalarının ne eğreti bir ölümsüzlüğü vardır! Bir yapı çok daha sağlam, kalıcı ve dayanıklı bir kitaptır! Yazılı sözü yok etmek için bir meşale ve bir barbar yeterlidir. İnşa edilmiş sözü ortadan kaldırmak için toplumsal bir devrim, bir dünya devrimi gerekir. Belki Kolezyumun üzerinden barbarlar, piramitlerin üzerinden tufan geçmiştir.
On beşinci yüzyılda her şey değişir.
İnsan düşüncesi varlığını sürdürmek için mimariden sadece daha kalıcı ve dayanıklı değil, aynı zamanda daha sade ve kolay bir yöntem keşfeder. Mimari tahtından inmiş, Orpheus'un taştan harflerinin yerini Guthenberg'in kurşundan harfleri almıştır.
Kitap yapıyı öldürecek.
Kendime hakim olamadığım, kafamın içinde hep aynı şarkının uğuldadığını duyduğum, dua kitabımın üzerinde hep senin ayaklarını gördüğüm, gece düşlerimde bedeninin üzerime süzüldüğünü hissettiğim için seni yeniden görmek, sana dokunmak, kim olduğunu öğrenmek, seni zihnimde canlanan aynı imgeyle yeniden bulabilmek, belki de düşlerimi gerçekle yok etmek istedim. Her halükarda, yeni bir izlenimin benim için katlanılmaz hale gelen ilk izlenimi sileceğini umuyordum. Seni arayıp yeniden gördüm. Heyhat! Seni iki kez görünce, bin kere daha görmek istedim, seni her zaman görmek istedim. Bu cehennem yokuşunda insan kendini nasıl durdurabilir ki? Artık kendime ait değildim.
