Sinan Akbaş
@snnakbas
İnstagram:@salt_okur_
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Hemingway’in son dönem romanlarından biri olan Akıntı Adaları hem serüven dolu hikayesiyle hem de oldukça duygusal kurgusuyla öne çıkmakta. “Thomas Hudson” karakterinde Hemingway’in kendi kişiliğinden de izler bulmak mümkün.. Silahlara Veda ve Çanlar Kimin için Çalıyordan sonra bu muhteşem roman daha. AkıntıAdaları. Kimi zaman duygulanacağınız kimi zaman heyecanlanacağınız olaylar karşısındakendinizi kitabın son sayfasında bulacaksınız. Eleştirilecek hiçbir yanı yok. NobelÖdüllü bir yazarında da öyle çok eleştirilecek bir yanı olamaz zaten. Bu yüzden ben sizlere Ernest Hemingway'in bütün eserlerini okumanızı tavsiye ediyorum. Herbirindeayrı bir tat var. Kimi savaşı, kimi aşkı, kimi özlemi... anlatır. Başlıca bir kütüphane klasiği diyebiliriz.
Puşkin bu romanında Pugaçev’in önderliğinde 1773 yılında patlak veren büyük bir köylü ayaklanmasını anlatır ve dönemin rus derebeylik düzeni ve bürokrasisini de eleştirir..
Roman,Puşkin’in kendine has romantizmi ile başlayıp giderek artan toplumcu gerçekliğinin belirginleşmesi üzerine oturtulmuş bir zeminde seyrediyor. 18. yy. çarlık rusyasının ideal bir portresi ustaca tasvirler ve ayrıntılarla aktarılmış. Puşkin, romandaki karakterleri mutlak iyi veya kötü bir doğayla oluşturmamış, tam tersine onları tıpkı doğa gibi sürekli devinimsel bir süreçte ilerleyen, kesinlik mefhumunun olmadığı, değişim içinde birer 'parça' olarak aktarmıştır. Gözlemlerime göre kimse Pugaçev’in 3.Petro olduğuna inanmadı.Rus olmayan,ağır şartlarda yaşayan insanlardan başka kim yakmakta,yıkmakta gözüpeklikte üstün olabilir.Kaybedecek bir şeyi olmayandan korkulur.Komünistlerin Pugaçevi halk kahramanı görmesi,sovyetlerin pula bastırması bundan olsa gerek.
Yüzbaşının kızı belki bir edebiyat şaheseri değildir.Gogol,Tolstoy veya Dostoyevski okurken aldığınız zevki alamazsınız .Ama bu dev yazarların geçtiği yolda ilk ve en zor adımı puşkin'in attığını, rus edebiyatında yeni bir devri başlattığını unutmamak gerekir.Bunlar göz önüne alındığında yüzbaşının kızı çok başarılı bir romandır..
1930’lardan 1960’lara kadar ciddi bir suskunluk dönemi görüyoruz. Bu yıllardaki tek parti rejimi, 2. Dünya Savaşı, DP iktidarı ne surette olursa olsun işçilerin kendilerinden olan bir yapı ortaya koymalarını engellemiştir. Türkiye’de çalışanlar, ancak 1961 Anayasası ile soluk aldı.
Orhan Kemal’in 1947’de kaleme aldığı “Grev” adlı öyküsü bu dönemin fotoğrafını çeker niteliktedir. Grevin kanunen yasak olduğunu öyküden anladığımız yıllarda dokumahane işçileri, ilginç bir yöntemle İtalyan usulü bir grev gerçekleştirirler. Makineler çalışır vaziyettedir; ancak üretim yoktur. Çalışma saatinin 8 saate indirilmesini ve ücretlerinin artmasını istemektedirler. Fabrika sahibinin oğlunun işyerine gelmesiyle olaylar gelişir. İşçi, patron ve polis arasındaki diyaloglar Türkiye’deki işçi hareketinin sosyolojik arka planını göstermekte...
Orhan Kemal'in okuduğum ilk kitabı olan Grev'de üslûp sade ve halk ağzından anlatılmış. Yazar okuyucuya vermek istediği mesajı doğrudan veriyor. Rahatlıkla okunabilecek bir kitap.Tavsiye ederim
