S.Nur ❃
@snoktanur
✎ altını çizdiğim cümleleri yazmaya geliyorum buraya
Bu kitap hakkında inceleme yapmak benim haddim değil diye başlayıp naçizane birkaç da kelam etmek isterim. :)
Fakir Baykurt’un son eseri, benim ise onu tanıdığım ilk eser. Kitabın önemini bir öğretmen olarak özümseye özümseye okudum, cahilliğe karşı açılan her savaşta en önde durmasını biliriz evelallah… :)
Ürgüp’e bir kahraman doğmuş, devir dönmüş kütüphaneyle haşır neşir olmuş, oturup da gelsin kitap okusunlar dememiş e imkan da yok diye kenara geçip beklememiş bir eşekle başlamış kitap dağıtmaya, bir eşek olmuş beş eşek, bir kitap olmuş bin kitap derken önce halka sevdirmiş kitabı, sonra en önemli kesime çocuklara sevdirmiş. Çünkü bir çocuk aydınlanırsa bir dünya aydınlanır iyi bilirmiş…
Kitapların yanına radyolar eklenmiş, dikiş makineleri, beşikler, filmler, halı dokuma makineleri derken malını ticari boyuta kazandırma açısından kooperatifler bile kurmuş bizim Mustafa Kahraman…
Lakin bizim ülkemizde daima vardır iyi giden işe çomak sokanlar, ona da olmuş tabi. Karanlıkçılar diye hitap ettiği ve halkın aydınlanmasına karşı duran bu kesim çevremizde hep vardı, hep de olacak bizim işimiz biraz da yangına su taşıyan karınca misali olmalı “biliyorum söndüremem ama en azından tarafımız belli olsun” diyen karınca gibi…
Kitabı okurken aklıma Beyaz Zambaklar Ülkesinde’ki bir başka kahraman Snelmann da geldi. Cahil evet çok ama onları aydınlatmaya çalışan, çabalayan, pes etmeyen da çok, biraz da kulak vermek lazım. Biraz da “ben bu konuda cahil olabilirim, okuyup öğreneyim” diyebilmek lazım… Çomak sokan çok olacak elbet ama çomağı kırabilmek de lazım…
Cahilliğimizi törpüleyecek insanlarımızn çokluğuna, çomaklarını kırdığımız insanların da bolluğuna diyelim. :)
Keyifli okumalar…
Reklam
Kitapları beğenme düzeyi, genellikle okunulan zaman dilimi ve o zamandaki ruh haline göre değişiyor. Bundan mütevellit öncelikle belirtmeliyim ki bu kitabı sakin bir zamanınızda ve kafanız dolu değilken okuyun… Kitapta birine deva olsun diye öne çıkan bir doktor, ona dert olan bir düşünür; ardından deva arayan bir doktor ve ondan deva dilenen bir düşünüre tanıklık edeceksiniz. Sayfalar öyle birbiri ardına akıyor, kaleminiz sürekli bir yerleri çiziyor, siz öylesine düşünüp duruyorken buluyorsunuz ki kendinizi… Kitap anlaşıldıkça, anlaşılanlar hayata entegre edildikçe güzelleşecek… Ben bunun için çabalayacağım, darısı size. Keyifli okumalar… :)
Zülfü Livaneli’yi genel anlamda severim. Bu romanında ise evet konu güzel ve güncel, toplumsal konu ele alınmış yine her zamanki gibi. Lakin anlatım aşırı düz, konular ve olay geçişleri tamamen öngörülebilir, sürpriz veya “ay ne olacak acaba” hissi hiçbir sayfada hissedilmiyor. Yani sanki yılların yazarı gibi değil de yeni yeni kitap yazan biri gibi konu araştırılmış, olay düşünülmüş, betimleme yok denecek kadar az, anlatım gücü asgari düzeyde.
Kitaptaki mesaj çok bariz, hoş evet fakat okuyucuyu düşündüren, acaba ne olacak diye merak ettiren kitapları çok daha fazla severim.
Ayrıca kitapta anlatılan köy yaşamının, olaylardan, yaşantıdan, kötülükten bu kadar uzak tertemiz yaşama konusu gerçekten biraz olası olmayan durum gibi geldi bana…
Diğer bir konu ise kitabın sonundaki röportaj kısmı, neden ve ne alaka? Neyin savunması veya neyin merak edilişini sanmaktan kaynaklı anlamadım zaten kitap dümdüz ve oldukça yalındı, düşündürücü bir şey yoktu açıkçası.
Kısaca çok da içime sinmedi, beklediğim kadar tat vermedi diyelim…
Herkese iyi okumalar.
Doğayı, vatanı, insanları, aşkı çok güzel kaleme aldığını bildiğimiz Aytmatov tasvirleriyle yine şaşırtmadı.
Savaş zamanını, o zamanda yaşanılanları, aileleri, yıpranmaları ve en önemlisi de güzel bir aşkı betimlemiş bize bu kitabında.
Şen şakrak, çalışkan, herkesin hayranlık duyduğu Cemile’nin askerde olan eşinden lütfetmiş gibi tek bir selamı için beklediği zamanları ve sonrasında ise savaştan gelen, sakatlanmış, kimsesiz, sessiz sakin, aldırış edilmeyen Danyar’la olan hikayesini akıcılığını bozmadan, gereksiz süslemeler yapmadan anlatmış yazarımız.
Gözle görülmeyen, varlığı kimse için bir önem teşkil etmeyen, yokluğu kimseyi korkutmayan Danyar’ın türkü söyleyerek kendini, vatan aşkını, ruhunun derinliklerini açığa çıkarması ve sonrasında gelişen tüm olaylar…❝Bir insan kendini gösterecek bir şey yapmazsa, yavaş yavaş unutulur gider.❞ diyor ya zaten Cengiz Aytmatov da. Danyar kendini gösterdi ve çok şey kazandı.
“Dünyanın en güzel aşk hikayesi” olarak takdim edilen bu eser, dünyanın en güzel aşk hikayesi mi tartışılır lakin güzel bir aşk hikayesi benim zannımca…
Aşkınız güzel, okumalarınız keyifli olsun.☆
Nesilden nesile geçen ruh göçünün mazisini, insanı kendinden bir an olsun koparmadan; tarih, edebiyat, tasavvuf, psikoloji alanlarında aşk, ihanet, kendinden vazgeçiş, irade savaşı, arada kalınan ikilemler, kendi benliğinden kopuş gibi konulardan her birini ince ince işleyip önümüze sermiş Atsız…
Kitapta olaylar o kadar birbirinden bağımsız ve bir o kadar birbiriyle iç içe geçiyor ki bir taraftan birini desteklerden diğer tarafta neden böyle diye üzülmüş, kızmış buluyorsunuz kendinizi.
Hikayede her ne kadar konu gerçek hayat, aşk vs. olsa bile metafizik boyutu kesinlikle müthiş doygunluktaydı. Velhasıl kitabın orijinalliğini de buradan anlayabiliriz hem roman boyunca konusu geçen asıl kahramanımızın isminin de Selim olması bence biraz düşündürücü…
Ruh Adam’ı şayet başka biri yazmış olsaydı eminim ki göklere çıkarılacak bir eserdi, fakat çoğu kişi okumuyor bile oysa politik hiçbir şey geçmiyor bile romanda. Keşke bazı şeylere tarafsız yaklaşılabilse…
İncelememi bitirirken hepinize Geri Gelen Mektup’u armağan ediyorum…
Keyifli okumalar. :)
Reklam