Melek
@soaress
Kitap, Buendia ailesinin Macondo adlı kasabada yüzyıllık yaşantısını kuşaklar boyunca anlatıyor. Kitabın ilk sayfasına soy ağacı koyan yazar her kuşakta Jose Arcadio ve Aureliano isimleri verilmesinden dolayı karışıklığı önlemeye çalışmış çünkü karakterlerin isim benzerliğinden dolayı okurken sürekli soy ağacına bakmak zorunda kaldım.Bunun yanı sıra sürekli aynı isimler alan karakterlerin zaafları ve kaderleri de benzerlik gösteriyor. Zamanın geçmişle gelecek arasında döngüsel hareket etmesi gibi. Macondo kasabası, dış dünyadan izole olmasına rağmen iç savaşlarla uğraşmış ve son zamanlarında modernleşmeyle tanışmış. Ayrıca yazar kitabında büyülü gerçekçiliği o kadar güzel işlemiş ki;kurşunların yer değiştirmesi, hayaletlerle yapılan sohbetler, göğe yükselen karakterler… Kitabın sonralarına doğru unutkanlık baş gösteren kasabada geçmişlerindeki savaşları, felaketleri, öldürülüp trene doldurulan insanları unutup hiç yaşanmamış gibi davranmaya başlamaları içler acısı. Ve en sonunda bilge Melquiades’in yazılarını çözmeye başlayan son kuşak Aureliano, kendi sonunu öğrenmek için sayfaları çevirince Macondo’nun yok olacağını, yazılanların bir daha yinelenmeyeceğini öğrenir ve şu cümleyle kitap biter: “Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı.”
Reklam
Siddhartha
Ben’in yolculuğunda kaybolan Siddhartha’ya,
Kitap bir hint masalı olarak Nobel ödülü almış olsa da tam bir varoluşun, kendini aramanın sözcüklere ilmek ilmek işlenişiydi.
Brahman oğlu Siddhartha; yaşadığı hayatın ona mutluluk getirmeyeceğini, testisini dolduramayacağını, ruhunu dinginliğe ulaştıramayacağını ve sorgulamalarının kendini bırakmayacağını anlayarak her şeyi bırakıp bir yolculuğa çıkacaktır. Elindeki becerileri ise: düşünmek, sabretmek ve oruç tutmaktı. Bu yolculuk Ben’i bulma yolculuğuydu.
Siddhartha’nın Govinda’yla başlayan yolculuğu,arkadaşının Gotama yani Buddha keşişlerine katılmasıyla kendi başına sürdüreceği bir yolculuk olarak devam eder.
Siddhartha Ben’i arayış yolcuğunda birçok öğretmenle karşılaşır. Bir yosma olan Kamala, tüccar olan Kamaswami, kayıkçı Vasudeva, Govinda, oğlu ve en çok da Irmak hayatına öğretiler katar. Kitabın sonlarına doğru tekrar arkadaşı Govindayla karşılaşan ırmaktan dersini alan kayıkçı Siddhartha, bir taş parçasının bile sevilmeye değer olduğunu onun başka zamanlarda bir bitkiye dahi dönüşebileceğini düşüncelere değil de nesnelerin daha kıymetli olduğunu söyler. Ve bilginin öğretilebilir olduğunu, bilgeliğinse keşfedilebilir, yaşanabilir bir şey olduğunu söyler. …bilgelikle mucizeler yaratılabilir, ama bilgelik anlatılamaz ve öğretilemez,der. •Somut zevklere bu kadar değer verilen bir dönemde kendini arayan, bulma yolcuğunda sadeleşmek ve dinginleşmek isteyen her okurun bir gün okuması dileğiyle..
Yıllarca bize anlatılan hikayelerin sesi olmuş, sorgulamış ve eleştirmiş Nihan Kaya. Aslında Tanrı'dan çok Tanrı imgesinin esiri olunduğuna ve putlaştırıldığına değinir kitapta. Putlarına inanmayanları da inandırmaya ve onlara bunu kabul ettirmeyi görev edinmişlerdir. Bu nesillerdir böyle gider...
Evet, İbrahim putları yıktı ama insan kendi putunu ortaya çıkardı.
Kitapta kendi hikayesini acı içinde kıvranırken yeniden doğarak, filizlenerek yazan yazar, İbrahim'in, İsmail'in, Sara'nın, Ayşe'nin, Hacer'in, Rebeka'nın, Edrâ'nın, Zeyna'nın, Setenay'ın da sesi olmuştur aynı zamanda.
Kimsenin koruyamadığı çocukları kimlerin koruyacağını sorarak aslında içimizdeki kanayan yarayı deşmiştir çoğu kez.
Toplum, kültür, din, aile, cinsiyet ve cinselliği birbirinin içinde gerçek hikayelerle akıcı bir şekilde anlatmıştır yazar.
Ve kitabın sonlarına doğru "Hikayeyi hep kazananlar anlattı. Onu bir kez de yenilenlerden dinleyin." diyerek güçsüzün, çaresizin çıkaramadığı sesleri duymaya, dinlemeye ve onları feda etmemeye teşvik etmiştir sevgili Nihan Kaya.
Amok, sarhoşluktan daha da öte bir tür delilik, insanın öfkeden gözünün dönmesi...
Alkol zehirlenmesiyle kıyaslanamayacak kadar tehlikeli, anlamsız bir saplantı atağı.
Kitap, bir doktorun zengin bir kadının yardım talebini reddetmesi ve sonrasında duyduğu pişmanlığı saplantı haline getirip amok koşucusuna dönüşmesini konu alıyor.
Yardım etmeyi kendine "görev" olarak gören bu doktor, yardım isteyen birine el uzatmamanın vicdani yükünü taşıyarak karmaşık duygular içerisine giriyor.
"Bu kitap hiç hayatı olmamış bir adamın biyografisidir."
Bana sorarsanız sorgulayan, düşünen insanların en büyük derdi anlamaktır. Sorguladıkça huzursuzluğu, sıkıntıları artar insanın.
Bay Pessoa da " Anlamak için kendimi yok ettim." diyor. Anlamaya çalıştıkça var olmaktan yorulmuş, insanlardan uzaklaşarak kendi bünyesine çekilmiştir.
Hayatı boyunca ruhuyla kendi arasındaki uçurumun büyüklüğünden bahseden Pessoa kitapta "Ruhum hayatımdan yoruldu." cümlesiyle bunu dile getiriyor ki bence en can alıcı cümlelerinden biridir.
Kendini, şimdiki zamanda yaşadığına inandırdığı halde geçmişinin karamsarlığından kurtulamamıştır.
Yer yer kendinizi bulduğunuz, işte benim kendime bile itiraf edemediğim şeyleri yazmış, diyeceğiniz satırlara şahit oluyorsunuz.
Huzursuzluğun Kitabı öyle bir hışımla okuyup bitirilebilecek bir kitap değil bana göre. Her kelimesi, cümlesi düşündürüyor, anlamaya çalışıyorsunuz Bay Pessoa'yı.
Keyifli okumalar.