İnsanın, kendi kötülüğünden kaçınmaya çalışmaması-ki bu olanaklı bir şeydir- ama başkalarının kötülüğünden kaçınmaya çalışması- ki bu olanaksız bir şeydir- ne gülünç.
Kendi zihnine saygı duymayı seçen ve kendini onun mükemmelliğine bağlanmaya adayan insan sahnedeymiş gibi davranmaz, yakınmaz, ne yalnızlık ne de kalabalıklara gereksinim duyar, her şeyden önce de -en önemlisi bu- hiçbir şey aramaksızın, ama hiçbir şeyden de
kaçmaksızın yaşayacaktır.