Sustukça yazıyordum.
Yazdikca susuyordum.
Susuyordum!
Konuşmaya susuyordum bazen.
Yazdıkça susuzluğum gidiyordu.
Lakin ne kadar daha tahammül edebilirdi kağıt ve kalem buna?
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin...