Herkese merhaba
🪽Bugün sizlere çok severek okuduğum ve bitmesini hiç istemediğim, hatta favori serilerimden biri olan Roza Dorea serisinin son kitabı Devrimin Kanatlarından bahsetmeye
#kitapyorumu
Sadece iki kadının hikâyesini değil, savaşın, yoksulluğun ve baskının insanların hayatlarında açtığı derin izleri okuyoruz bu kitapta. Benim en çok etkilendiğim şey, tüm zorluklara rağmen kaybolmayan dayanışma ve umut duygusu oldu. Meryem ve Leyla’nın yollarının kesişmesiyle başlayan hikâye, zamanla fedakârlığın, sevginin ve güçlü kalabilmenin ne demek olduğunu sorgulatıyor.
Bu kadar acının, haksızlığın ve elinden hayatı alınmış kadınların hikâyelerine tanıklık ederken, oturduğunuz koltukta rahatça kalmanız mümkün olmuyor.
Yer yer hüzünlendiren, yer yer öfkelendiren ama son sayfasına kadar etkisini koruyan güçlü bir romandı. Özellikle Meryem’i uzun süre unutabileceğimi sanmıyorum.
Ve hâlâ binlerce Meryem’in sessiz çığlıkları dünyanın bir yerlerinde yankılanmaya devam ediyor. Belki de bu kitabı bu kadar unutulmaz yapan şey, anlattıklarının yalnızca bir kurgu olmaması…
VAKA DOSYASI NO: 04 | Cerrah
Suç Mahalli: Boston sokakları ve kurbanlarını cerrahi bir titizlikle avlayan bir katilin karanlık laboratuvarı.
Şüpheliler: Kadınları hedef alan, anatomi bilgisini bir işkence ve cinayet silahına dönüştüren "Cerrah" lakaplı katil.
Müşteki / Kilit İsim: Yıllar önce benzer bir saldırıdan kurtulmayı başaran Dr. Catherine Cordell.
Edebi Dedektif Raporu: Bu kez insan psikolojisinin soyut dehlizlerinde değil, adli tıp masasının tam üzerindeyiz. Tess Gerritsen, tıp diplomasını edebiyatla birleştirerek gerilim türüne kelimenin tam anlamıyla "neşter" vuruyor. Cerrah, sıradan bir seri katil hikayesi değil; tıbbi detayların, kusursuz bir adli takiple birleştiği soğuk ve ürpertici bir dosya.
Dedektif Jane Rizzoli'nin erkek egemen cinayet masasında kendini kanıtlama mücadelesi ve katilin adeta bir cerrah titizliğiyle bıraktığı izler, okuyucuyu soluksuz bir takibe sürüklüyor. Gerritsen, cinayet sahnelerini o kadar anatomik ve gerçekçi tasvir ediyor ki, sayfaları çevirirken odada dezenfektan ve kan kokusu alıyorsunuz. Katilin avını köşeye sıkıştırma şekli ve Dr. Cordell ile olan o tekinsiz bağ, adalet duygunuzu son ana kadar diri tutuyor.
Karar: Polisiye ve tıbbi gerilimin kusursuz evliliği. Gerçekçi deliller, otopsi raporları ve soğukkanlı bir katilin anatomisini okumak isteyenler için bu dosya bir başyapıt.
Cerrah'ın o soğuk neşterinin fısıltısını duyanlar burada mı? Jane Rizzoli’nin serideki bu ilk davası hakkında ne düşünüyorsunuz?
Unutma Dersleri
Puan vermedi·368 syf.·
2026 14. kitabı
Unutma dersleri...
Feribe...
Nermin Yıldırım ve okuduğum diğer 2 kitap; Ev, Unutma beni apartmanı...
Hepsi yüreğimin içine, aklımın bir köşesine unutulmamak üzere yerleşti...
Nermin Yıldırım okumak öyle farklı bir yerde ki benim için. Çünkü hayatı alıyor, farklı bir yere taşıyor, hiç kimsenin kabul edemeyeceği şeyleri önümüze seriyor, hayatta her şey olabilir diyor ve sonra o muhteşem hislerle kitabın son kapağını kapattırıyor.
Kitapta yine çok az sayıda kişilik (kahraman demek istemedim) var. Böyle uzun bir romanı sadece 3-5 kişi ile ve bu kadar akıcı yazmak muhteşem ötesi...
Feribe'ciğim geçmişte büyük travmaları olan, yine hayata ve insanlara karşı sert duruşu olan, insanlardan uzak, yalnız bir kişilik..
Yanlış? bir ilişki, yasak bir ilişki yaşamış...
Aşk acısı çek (-tiğini sanıyor) iyor.
Vicdan muhasebesi yapıyor
Geçmişi ile hesaplaşıyoruz.
Hayat ile kavga ediyor.
Kendine savaş açıyor.
Ve unutmak için Mazi İmha Merkezine başvuruyor.
Unutmak-hatırlamak...
Bol bol bunu tartıyoruz, hayatı sorguluyoruz, doğru ve yanlış nedir, kime göre doğru, neye göre yanlış... Okurken yine kendi yaşadıklarımız ile hesaplaşıyoruz
Ya şükür???
Bol bol canım Polyanna'yı anıyoruz....
Her kitabı, her satırı okunası Nermin Yıldırım...
Sen çok yaşa ve bol bol yaz emi...
Seni ve kahramanlarını seviyorum.
Uzuuun bir reading slump döneminden sonra geri döndüm... Eskiden de inceleme pek yazmazdım ama bu geri dönüş bunu hak etti bence. Bu arada söylemeden edemeyeceğim: Buraya ne olmuş? Ara ara girip
ölüm yolculuğu
Kitabı tasvir ederken ölüm yolculuğu demek istedim, çünkü Tolstoy bu eserinde yaşamı değil; hepimizin telaffuz etmekten hatta çoğu zaman düşünmekten kaçındığı ölümü konuşuyor. Öncelikle kitabı