Dostoyevski’nin başyapıtlarından Karamazov Kardeşler, yalnızca bir aile hikâyesi değil; insan ruhunun en karanlık ve en aydınlık yönlerine yapılan derin bir yolculuk. İnanç ve şüphe, vicdan ve suç, özgür irade ve kader gibi büyük sorular roman boyunca okurun zihnini meşgul ediyor.
Her biri farklı bir dünya görüşünü temsil eden Karamazov kardeşler aracılığıyla yazar, insan doğasının çelişkilerini ustalıkla ortaya koyuyor. Özellikle Ivan’ın sorgulamaları, Alyoşa’nın manevi duruşu ve Dmitri’nin tutkulu karakteri uzun süre akıldan çıkmıyor.
Romanın merkezindeki cinayet olayı sürükleyici bir gerilim sunsa da asıl etkileyici olan, karakterlerin iç dünyalarında yaşadığı çatışmalar. Dostoyevski, okuru yalnızca bir hikâyeye değil, aynı zamanda kendi vicdanıyla yüzleşmeye davet ediyor.
Yoğun, düşündürücü ve zaman zaman zorlayıcı olsa da her sayfası edebi açıdan son derece tatmin edici. İnsan ruhunu anlamaya çalışan herkesin hayatında en az bir kez okuması gereken eserlerden biri.
MEXANİKANIN DAİMİ DƏYİŞƏ BİLMƏYƏCƏYİ ‘‘PORTAĞAL’’ - İNSAN
Puan vermedi
ANTONİ BÖRCES – MEXANİKİ PORTAĞAL
Əsəri oxuyanda ilk sarsıdıcı an, məncə, 1-ci hissənin sonuncu cüməsi idi - ‘‘Özü də hələ on beş yaşım var idi’’. Doğrudur, bu cümləyə gələnədək olduqca iyrənc, ürəkbulandırıcı dərəcədə hadisələrə şahidlik edirik, amma bu yaramazlıqların 15 yaşında birinin əsəri olması daha qorxuducudur. Bəzən insanları tərbiyə etmək, fikirlərini dəyişdirməklə bağlı ağlabatan çıxışların şahidi oluruq. A.Börces əsərində bunun təsirinin müvəqqəti olduğunu, insanın öz iradəsi ilə, zamanla dəyişdiyini göstərir. Ümumilikdə əsər çox aydın və təsirli dillə yazılıb. Tək məyus olduğum məqam sonluq idi. Mənim üçün əsərin sonu əvvəlindən daha önəmlidir. Lakin bu əsərdə hər səhifəni maraqla oxusam da sonluq məni həyəcanlandırmadı. Onu da qeyd edim ki, əsərlə əlaqəli film də çəkilib. Stanley Kubrickin rejissorluğu ilə çəkilən filmdə izləyicini narahat edən məqamlar var. Çəkilişlər reallıqdan fantastikaya yönəlib və zorakılıq dolu təsvirlər çoxdur. əslində, hadisələr Aleksin dilindən danışıldığı üçün görüntüdə zorakılığa üstünlük verilməsi normaldır, amma məni narahat etdiyi üçün ötəri baxdım. Əsas diqqətim sonluğunda idi - filmin sonu yarımçıq bitir. Aleks haqqında kitabda başqa, filmdə tamamilə başqa fikir formalaşdırılır. Belə ki, əsərdə Aleks doğru yolu tapsa da, filmdə o pis oğlan olaraq qalır. Bunun çox maraqlı səbəbi var – kitabın əvvəlində də bildirilir ki, yazar kitabı çap üçün təqdim edəndə nəşriyyatçı son fəsli silir və film də məhz o ilk nəşrlərə əsaslanaraq çəkilib.
Reklam
Bana göre Ruhsal İnzivalar, psikanalitik literatürde yazılmış en etkileyici kitaplardan biri. Kitap ilerledikçe, daha önce klinikte karşılaştığım ancak anlamlandırmakta zorlandığım birçok ruhsal süreci yeniden düşünme fırsatı buldum.
John Steiner, kitap boyunca özellikle psikotik, sınır ve nevrotik örgütlenmedeki hastaların ruhsal dünyalarını anlamaya çalışırken, ruhsal inziva kavramını merkeze alıyor. Steiner'a göre bazı hastalar, ruhsal çatışmaların, depresif kaygıların, suçluluk duygularının ya da paranoid korkuların yarattığı acıdan korunabilmek için iç dünyalarında bir tür sığınak oluştururlar. Ancak başlangıçta koruyucu bir işleve sahip olan bu alan, zamanla kişinin gerçeklikle, ilişkilerle ve kendi ruhsal gelişimiyle temasını sınırlandıran bir yapıya dönüşebilir.
Kitabın en güçlü yanlarından biri, ruhsal geri çekilmeyi yalnızca bir savunma olarak değil, karmaşık bir ruhsal örgütlenme biçimi olarak ele alması. Steiner, kişinin neden bu yapılara tutunduğunu anlamaya çalışırken, aynı zamanda bu yapıların nasıl olup da ruhsal gelişimin önünde bir engel haline geldiğini gösteriyor. Bu nedenle kitap, yalnızca patolojiyi açıklamaya değil, onun işlevini anlamaya da davet ediyor.
Kitap boyunca Klein'ın paranoid-şizoid ve depresif konum kavramları Steiner'ın düşüncesine yön veren temel referans noktalarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Bölme, yansıtmalı özdeşim, idealizasyon ve değersizleştirme gibi savunmalar, Steiner'ın seans odasında karşılaştığı gerçek örnekler aracılığıyla çok daha anlaşılır hale geliyor. Bu yönüyle eser, Kleincı kuramın seans odasında nasıl hayat bulduğunu görmek açısından oldukça değerli.
Beni en çok etkileyen bölümlerden biri, hastanın sağlıklı ve gerçeklikle temas kurabilen parçalarının nasıl baskı altında tutulduğunu anlattığı
Maggie O'Farrell'in Hamnet romanı, tarihî bir kişiliğin gölgesinde kalan bir çocuğun hikâyesini merkeze alırken aslında kaybın, sevginin ve aile bağlarının derinliğini anlatan etkileyici bir eserdir. Yazar, Shakespeare'i doğrudan öne çıkarmak yerine onun oğlu Hamnet'in kısa yaşamı ve ölümünün aile üzerindeki etkilerini anlatmayı tercih etmiştir. Bu yönüyle roman, büyük tarihî olaylardan çok insanların iç dünyalarına odaklanır.
Eserde en dikkat çekici unsur, Anne Hathaway karakterinin güçlü ve sezgisel yapısıdır. O'Farrell, dönemin kadınlarına farklı bir bakış açısıyla yaklaşarak Anne'i sıradan bir tarihî figür olmaktan çıkarıp romanın merkezine yerleştirir. Özellikle Hamnet'in ölümünden sonra yaşanan sessiz acı, abartıya kaçılmadan fakat son derece etkili bir şekilde aktarılmıştır.
Romanın dili şiirsel ve akıcıdır. Betimlemeler, okuru 16. yüzyıl İngiltere'sinin atmosferine taşırken karakterlerin duygularını da derinden hissettirir. Hamnet'in ölümü etrafında şekillenen olaylar, yalnızca bir çocuğun kaybını değil, sanatın ve edebiyatın bazen en büyük acılardan doğabileceğini de düşündürür.
Sonuç olarak Hamnet, tarihî roman olmanın ötesinde insan ruhunun yasla mücadelesini anlatan güçlü bir eserdir. Okuyucusuna hem duygusal hem de düşünsel bir deneyim sunan roman, geçmiş ile edebiyat arasındaki bağı etkileyici bir şekilde kurmayı başarmaktadır.
!Spoiler!
Bu da bitti. Zaten çok sevdiğim bir seri. Üçüncü kitabında olayların bambaşka yerlere gelmesi aşırı sürükleyiciydi. 7. türü arıyorduk, ve bulduk da. ama biraz hayal kırıklığı oldular. Andarna'nın çekip gittiği sahne çok kötüydü, baya ağlattı beni. Ama asıl mevzu son savaştı. Violet'in hafızası silinmişti ve savaştan sonraki 12 saati hatırlamıyordu. Orada da bitti. Kim bilir ne oldu, muhtemelen Xaden tamamen bir venin oldu. o yüzden de diğer veninlerle birlikte gitti diye düşünüyorum. Gerçekten çok güzeldi. Özellikle sona bıraktığım bir kitaptı. Beni oldukça tatmin etti. Umarım 4. kitap bir an önce çıkar.
Reşat Nuri Güntekin Damga adlı romanında toplumun birey üzerindeki baskısını ve önyargıların insan hayatını nasıl şekillendirdiğini etkileyici bir biçimde ele alıyor. Romanın baş kahramanı son derece hassas, gururlu ve duygusal bir kişiliğe sahip. Bu hassasiyet, onun yaşadığı olayları çevresindeki insanlardan çok daha derin hissetmesine neden oluyor. Toplumun kendisine yönelttiği suçlamalar ve kuşkular karşısında yalnızca dışsal bir mücadele vermiyor; aynı zamanda kendi içinde de sürekli bir hesaplaşma yaşıyor.
Başkalarının bakışlarını, sözlerini ve ima ettikleri anlamları büyük bir dikkatle algılıyor; hassas kiişiği yüzünden toplumun vurduğu damga onun ruhunda çok daha derin yaralar açıyor. Bir bakıma karakter, dış dünyadan gelen yargıları kendi vicdanında büyüten bir aynaya dönüştürülmüş yazar tarafından.
Reşat Nuri Güntekin, bu karakter aracılığıyla insanın en büyük yaralarının bazen bedeninde değil, ruhunda olduğunu gösteriyor. İnsan ne yaparsan yapsın, o yaralar peşini bırakmıyor, bir damga gibi silinmeden insanın ömrüne yapışıp kalıyor. Ve sonunda insana, yazarın da kahramanına dedirttiği gibi "Hayatımı bir kuruntuya kurban etmişim!" dedirtiyor. Bu yönüyle Damga, yalnızca bir toplumsal eleştiri değil, aynı zamanda hassas bir insanın iç dünyasını başarıyla yansıtan psikolojik bir roman olarak da değerlendirilebilir.
Reşat Nuri Güntekin, en sevdiğim Cumhuriyet dönemi yazarlarından biri.
Çok güzel ve edebi bir anlatımı var. Okuduğum diğer bir çok romanı gibi bu eseri de çok güzeldi.
Reklam
Reklam