beni kimse kurtarmasın
Beni kimse kurtarmasın artık,
kurtarılacak yerimi çoktan yaktım ben.
İçimde bir ev vardı eskiden,
pencereleri çocukluğa bakardı,
kapısında annemin sesi dururdu,
duvarlarında kimseye anlatmadığım küçük sevinçler asılıydı.
Sonra bir gün,
kimse gelmeden,
kimse kapıyı kırmadan,
kimse yangını başlatmadan,
o ev kendi kendine tutuştu.
Ben de o günden beri
içimdeki külün başında bekleyen
sessiz bir adamım.
Bana mutlu musun diye sorma.
Mutluluk benim dilimde eski bir kelime artık,
anlamı silinmiş,
harfleri dökülmüş,
bir vitrinin önünde unutulmuş
çocukluk oyuncağı gibi.
Baksam tanırım belki,
dokunsam kırılır.
Ben uzun zamandır
yaşamıyorum da,
bir şeylere devam ediyorum sadece.