Soner Aydın
@soneraydin
yıkılma sakın / Aşkar Dergisi
Şu anda okuduğu kitap
Eskiler bir şairden -yaratıcıdan- söz ettikleri zaman, onu yalnızca bu yüksek lirik seslerin sahibi olarak değil, ayrıca bir hikayenin anlatıcısı olarak da düşünürlerdi. İçinde insanlığın bütün seslerinin -yalnızca lirik olanın, arzulu olanın, melankolinin değil, ayrıca cesaretin ve umudun seslerinin de bulunabileceği bir hikaye.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bütün edebiyat oyunlardan oluşur ve bu oyunlar -uzun vadede- keşfedililir. Ve sonra okur bunlardan bıkar.
Farzedelim ki güzel bir dize yazdım; bunu işleyen bir hipotez olarak ele alalım. Yazdıktan sonra bu dizenin bana hiçbir yararı olmadı, çünkü daha önce söylediğim gibi bu dize bana kutsal ruhtan, eşik altı benlikten ya da belki de bir başka yazardan geldi. Çoğunlukla yalnızca eskiden okuduğum bir şeyi alıntıladığımı fark ederim ve sonra bunun bir yeniden keşif haline geldiğini. Belki de bir şairin isimsiz olması daha iyi.
Kilise Babalarından birinde başka bir cümle var. Cahil bir adamın eline kitap vermek, çocukların eline kılıç vermek kadar tehlikelidir demişti. O halde eskilere göre kitaplar, sadece geçici çarelerdir. Pek çok mektubundan birinde Seneca, büyük kütüphaneler aleyhinde yazmıştı ve çok sonraları Schopenhauer, insanların pek çoğunun bir kitap satın almakla o kitabın içeriğini satın almayı karıştırdığını yazıyordu. Bazen evde sahip olduğum pek çok kitaba bakarken, sonlarına varmadan öleceğimi hissederim, yine de yeni kitaplar satın alma ayartmasına karşı koyamam. Ne zaman bir kitapçı dükkânına girsem ve hobilerimden biri -örneğin Eski İngilizce ya da Eski Norveç şiiri- üzerine bir kitap bulsam, kendi kendime "ne yazık ki bu kitabı alamam, çünkü zaten evde bir nüshası var" derim.
“Yazıyorum, çünkü yazmak düşünmeme yardımcı oluyor.”
-Macedonio Fernandez