Bu soru kamuoyuna açıktır
Dediler ki;
Sana kendin hakkında dürüst tavsiyelerde bulunan iyi bir hakikat anlatıcısı, senden nefret etmediği gibi, seni sevmez de.
Cevaben denildi ki;
Katılmıyorum, insanları sadece çıkar ilişkisinde tutmak ve genellemek doğru değildir.
Karşındaki sana doğruları eğip bükmeden söyleyebiliyorsa ve kendisi de düzgün yaşamaya çalışıyorsa yaradılanı sever, YARADANDAN ötürü.
Gerçekten samimiyeti öldürdük mü? İyilikten bahsederken, kendi özümüzü ne kadar siyaha boyadık? Ya da karardıkça, iflah olmayız, batsın bu dünya mı diye söylendik?
Bazen merak ediyorum, kaç defa öldük(öldürüldük)?
Rosa
RosaReklam
__Hikmet-i Hûda, denk geldi, bu sıralar Kur'ân'ın âyetlerini kanunlar gibi görmeye dair birçok yazı karaladım. "Kanun" derken ne kasettiğimi de bir parça açayım: Efendim, kanun
Bir şeyin âhiretine inanmamak bizi o şey hakkında daha kolay kandırılır hâle getirir mi? Soru bu. Daha zoru ise şu: **Bir şeyin sahtesine inanmak onun gerçeğine karşı bizi duyarsız hâle getirir
Milli Mücadele’yi yürüten Birinci Meclis, homojen bir yapıdan uzaktı. İçinde İslamcılar, Kürtçüler, Bolşevik sempatizanları, liberal itilafçılar, Türkçüler, ırkçılar ve saltanat yanlıları bir
Reklam
Reklam