“Sürəyyanı daşlamaq” Hafiz-ı Şirazi. 14-cü yüz il, İranlı şair
Olmayın riyakarlıq edənlərdən. Bir yanda yüksək səslə Quran’ı dilləndirərkən, digər yanda əxlaqsızlığını gizlədiyini zənn edənlərdən.
her zaman qünlük qüneşlik olması zor. Bazen fırtınalı, qök qürültülü sağanak yağışlı, aşırı síslí, yer yer hüzünlü de olur ínsanın ruhu. ama вaharı kıymetli kılan, kışı atlatabilmiş olmak değil mídír biraz da?
ruhefzahanim
Möminlərin içkisiKur'an-ı Kerim
Əllamə Qazi Quranla çox yaxından tanış idi və onu möminlərin "içkisi" adlandırdı. Tələbələrinə tövsiyə olaraq buyurur: "Gecələr gözəl və həzin səslə Qurani-Kərim oxuyun. Çünki o, möminin "içkisi"dir".
~Susuzluq Yanğısı
Belə!1000Kitap
İnsan bəzən ən çox nəyi danışırsa,ən çox nəyi bildiyini iddia edirsə,məhz orada ən dərin boşluqları gizlədir.Hər kəsə aid olmasa da,ədalət haqqında yüksək səslə danışıb və dalətsizliyə susan biri varsa,bu artıq təsadüf deyil. Bu, sözlə əməl arasındakı uçurumdur.
Unutma:
Mənfiliklərin tərəfdarı olan insan,qaçdığı həqiqəti yaşamadan bu həyatdan keçə bilməz.
Səslərin içində sükutun itməsiDuygu ve Düşünce
Düşünürəm, bəlkə də, indiki dövrdə “ağıllı olmaq” səsini ucalda bilmək deyil, sükutda itib qalmamaqdır. Çünki hər şey səslidir artıq: hətta ürək ağrısı da musiqi fonunda paylaşılır, yalan da yüksək səslə deyilir ki, inandırıcı olsun.
“Mənim üşüməkdən zəhləm gedirdi. Reyhan bunu hiss elədiyindən, ya da özü də üşüdüyündən sobanın qazını artırdı. Qonaq otağındaki masanın arxasında əyləşib üstünə düzdüyümüz qab-qaşığı öz qablarına yerləşdirməyə başladı. Bu qəribə səssizliyə dözə bilməyib başımı qatmaq üçün mən də keçib onun qabağında əyləşdim və stəkanları öz qutularına yerləşdirməyə başladım.
-Sənin üçün yaman çox darıxırdı.
Anidən başımı qaldırıb Reyhana baxdım. O an üzümdə olan ifadəni təxmin edə bilmirdim. Təəccübmü, qəzəbmi var idi, yoxsa ifadəsiz bomboş baxışla baxırdım? İndi düşünəndə heç yadıma sala bilmirəm. O yadımdadır ki, Reyhan bu cümləni deyən kimi ağlamamaq üçün dodağını dişlədi, ancaq əlindəki boşqab sürüşüb yerə düşəndə özünü saxlaya bilmədi. Elə acınacaqlı, yanıqlı səslə ağladı ki, az qaldım ona qoşulub ağlayam, amma özümü saxladım. Utanmasın deyə qalxıb boşqabın qırıntılarını kardon qutulardan birinə yığıb otaqdan çıxdım. Reyhanın səsi mətbəxdən də çox aydın eşidilirdi, hətta susmaq əvəzinə daha da şiddətlə ağlayırdı. Həmin an başa düşdüm ki, məndən yan ötən fırtına onun dünyasını tamamilə alt-üst edib.
Yaman soyuq gecə idi... Qalın geyinib sobanı yanıq qoysam, yorğanıma bürünsəm də yuxuya gedənə qədər heç cür isinə bilmədim. Mən elə hey Reyhanı düşünürdüm. Mənə elə gəlirdi ki, o, bu dəqiqə məndən daha çox üşüyür, hələ də yorğanının altında gizli-gizli ağlayır və yata bilmir. Məni qışa bir daha nifrət etdim. Mənim anamı məndən alan qış, bu dəfə Reyhanın atasını almışdı”.