"Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; hem akıl çağıydı, hem aptallık; hem inanç devriydi, hem de kuşku; aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi; hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı; önümüzde her şey vardı, önümüzde hiçbir şey yoktu; hepimiz doğruca cennete de gidiyorduk, cehenneme de..."
Aşiq gecələr bir quru sevda həvəsindən,
Öz nəfsini azad eləyirmiş qəfəsindən.
Dilbər ona ehmalca özündən danışırdı,
Artıq tamah ürkürdü nəzakətli səsindən.
Öldürmə, könül, nəfsimi əfv eylə, amandır,
Qurtulmağa cəhd etsə də yarın tələsindən.
Saf eşqinə, dilbər, yiyə dur, nəfsimə dəymə,
Əsla balasın kenquru atmaz kisəsindən.
Dərdimdə müəyyən qədəri olsa da Hikmət,
Əl çək ya ərəbdən, ya da müş dəvəsindən.
Samir Hikmət
Mən ki, öz şeirimə bükdüm qəmi misra-misra,
Qəm də şeirmlə gəzir aləmi, misra -misra.
Dərdimi bildi təbibim, mənə bir şeir oxudu,
Sanki çəkdi yarama məlhəmi misra-misra.
Qələmimlə yığıram düzmək üçün ağ kağıza,
Gül yanaqlarda donan şəbnəmi, misra-misra.
En səmadan mələyim ki, səni vəsf etmək ilə,
Dağıdan qəlbə dolan matəmi , misra -misra.
Uçurumdan qopan anda, əlini tutmasa kimsə,
Gözünü zillə səmaya, bacarırsansa, gülümsə...
Ən ağır məngənə içrə nicatın yalnız ölümsə,
İnanırsansa, dua et, bacarırsansa, gülümsə.
Sənin ən qorxulu həftən,
mənim ən qanlı günümsə,
Gözümə bax, dişini sıx, bacarırsansa gülümsə.
Batıran ruhuna iynə bu acı zəhr dilimsə,
Zəhərə azca şəkər qat, bacarırsansa gülümsə.
Bu günəşdən yorulan yay mənim ən son fəsilimsə,
Payız haqqında danışma, bacarırsansa gülümsə...
Elə səssizcə gülümsə...