sSONERs
@ssoners
Kapandi
Kapandi
Kapandi
Kapandi
Kapandi, 10 Kasım
107 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Sadece 3 kelime emek , mücadele ve sabır bir kadına ancak bu kadar yakışır . Bu kadar saf ve temiz bir şekilde noktasına virgulune dokunmadan tüm yalınlığı ile anlatılmış gerçek hayatlardan kareler bulabileceğiniz anlamlı ve okunması gereken bir kitap .
Kitabın en güzel yaptığı şey temponun hiç düşmemesi. Kitap sizi nereye yönlendireceği konusunda çok gizemli davranmıyor ama oraya giderken sizi peşinden koşturuyor. Carl’ın boks şampiyonu oluşundan, öfkesini kontrol edemeyen ergene, adaya uyum sağlayan bir gence ve oradan da kendini keşfedişine, daha ilk kitabı olmasına rağmen yeterince güzel geçiyor John Dixon. Aklınızda belki ayrıntıları kalmasa da en azından iki kitaplık serinin ilk kitabından akıp giden bir kitap okuduğunuz kalacaktır.
Oysa İngiliz edebiyatının mihenk taşlarından Virginia Woolf’un (1882-1941) Dalgalar adlı eseri -roman ya da hikâye gibi kalıpların dışında olan- genellemelerin ona ilişmesine izin vermeyen, apayrı bir evren. Dalgalar, kendinizi düşüncelerin akışına bırakacağınız ve hangi kıyıya çıkacağınızı son sayfaya kadar kestiremediğiniz bir kitap.
Olay örgüsünden uzak olan ve çoğunlukla “durum hikâyeleri” diye adlandırdığımız eserlere çoğumuz önyargı ile yaklaşırız. Ancak yazarın çalkantılı iç dünyasının satırlarına yansımasından mıdır nedir, bu şiirsel ve cesur eserini okumak tüm bu önyargılardan utanmak için yeterli. Kişilerin mono/diyaloglarıyla ilerleyen Dalgalar, altı arkadaşın çocukluklarından orta yaşlarına kadarki değişimlerini ve yaşayışlarını anlatıyor.
Değişim, doğrusu Woolf’un bu eserini tek kelimeyle özetlemek gerekseydi bunun seçilmesi gerekirdi. Her yönüyle dinamik bir kitap bu; sözcüklerle ne kadar hızlı dans ederseniz edin çoğu cümleyi ikişer kere okuyarak imgelerle ilerlediğiniz, en ufak bir şeyin dahi nasıl büyük anlamlara geldiğine hayret ettiğiniz ve sayfaları çevirdikçe değiştiğiniz…
Dilinin fazla feminen oluşuyla eleştirilen Woolf -ki feminizmin o çağdaki en büyük temsilcilerinden oluşu göz önünde bulundurulursa bundan doğal ne olabilir- Dalgalar‘da ilerlemeye ve okuyucuyu sürüklemeye devam ederek dilini daha o günlerden nasıl oturttuğunu gösteriyor bize. Sürükleniyor, zamana eşlik ediyoruz; sonra da kendimizi renkli bir betimleme selinin ortasında buluyoruz.
Stefan Zweig 1881 yılında Avustralya’da varlıklı bir ailede dünyaya gelmiş. Kültür ve edebiyat alanında eğitim görmüş. Hayatı boyunca da bir sürü eser kaleme alan Zweig, üzücü bir şekilde 61 yaşında intihar ederek yaşamını yitirmiş.
Satranç kitabını da intiharından birkaç ay önce tamamlamıştır. Kitapta yazarın psikolojisinden yansımalar da görebildiğimizi düşünüyorum.
Kitapta iki satranç ustası Buenos Aires ve Avustralyalı Dr. B’nin satranç turnuvası konu alınsa da Nazi döneminden ve bir esirin hayatıdan da izler barındırıyor. Özellikle suçsuz yere hapse atılan bu esirin içinde bulunduğu bunalım çok gerçekçi yansıtılmış. Yaşadığı hiçliğin kendisine müthiş ızdırap olduğu bir zamanda satrancın ne kadar ilaç gibi geldiğini göreceksiniz. O kadar ki satranç tahtası olmadan sadece zihniyle satranç oynayan ve hiçliğin ortasındaki sonsuz vakti sadece zihninde kendisiyle oynadığı satrançla doldurabilen ve satrançta karşılaşılabilecek tüm ihtimalleri düşünen bir adamın psikolojik gel gitleriyle birlikte gerçek bir satranç turnuvasında gerçek bir rakiple oynarken yaşadıklarını da net bir şekilde görebiliyoruz. Kendi zihniyle oynadığı bu oyunlar, zihinsel bölünmelere sebep olsa da, aslında ona bir yaşam amacı vererek hayatını da kurtarmıştır.
Kesinlikle okunmasını tavsiye ederim.
Kitap ilk olarak Edmond Kirsch’ün VIP davetlilerin bulunduğu bir etkinlik düzenlemesiyle başlamaktadır. Tabi ki bu ektinliğe eski hocası Robert Langdon da davetlidir. Kirsch, herkesi bir araya
