Şaban
@st14
“İnsanları tanıyan yalnızlaşır...”
Puan vermedi
Genelde bir kitap beni etkilemedikçe incelemede bulunmak istemiyorum. Açıkça söylemeliyim ki gerek içindeki alıntılarıyla, gerek hikayesiyle, gerek betimlemeleriyle beğenimi kazandı. Alıntılar kitaptan belki ama daha çok hayatın içinden. Akıcıydı ayrıca ve olay örgüsü bir sonraki okuma zamanımı iple çektirdi. Kitabı okumadan incelemelere göz gezdirenler olur düşüncesiyle spoiler vermek istemem yalnız ‘böyle olmamalıydı’ demek istiyorum. Genel… HayaT her zaman maalesef istediğimiz gibi ilerlemiyor. Oyuncu İpek Tuzcuoğlu’nun bir konuşmasına rast geldim tam da bu günlerde. Şöyle diyordu. “Kendinde bir ilerleme kaydeden herkes acılarla o yolda ilerliyor.” Ve devam ediyordu. “Mutlulukla olgunlaşan kimseyi görmedim.” O kadar doğru ki. Kitaba dönecek olursak ordaki karakterlerin hayatları başka başka. Hepsinin keşkeleri var. Bu bir kitap ve içindekiler sadece birer karakter ama acı aynı acı…
İmtihan aynı imtihan..
Eksiklikler, yaşanmamışlıklar hep aynı..
Deniyor ya, ‘eksik fazladan daha çok yer kaplıyor bazen.’ Elde hiç yokken hissedemediğin mahrumiyeti, elde edip kaybedince alıyor insan…
Hasılı; beğenerek okudum. Mutlaka okunması gerek diyorum:)
İnsanın nereye gitmek istediğinin bir önemi yok, esas olan, hayatın seni nereye çağırdığı. 
İnsan acı çekerken birilerini suçlamayı istiyor. Birilerini suçlamak içindeki yaraya iyi gelecek zannediyor.
Geçmişin bazen zorbalığa varan bir tahakkümü var hayatımız üzerinde. Kendisine itaat etmemizi istiyor. En küçük bir unutkanlığa bile izin vermiyor.