Müziği ele alalım mesela:
Gerçeklikle bağı çok azdır. Bir bağı olsa bile sunidir. Fikirlerden yoksundur, içi boş bir ezgi gibi çağrışımlardan uzaktır. Ancak gelgelelim, müzik insanın özüne nüfuz eden bir mucize gibidir. Hangi histir bu, içimizdeki bir gürültünün yarattığı armoniye cevap veren? Onu hazzın en büyük kaynaklarından biri yapan şey nedir?
Bizi hem birleştiren hem de parçalayan hangi histir bu? Buna niçin ihtiyaç duyulur? En önemlisi de kim ihtiyaç duyar?
Belki bana, "Kimse için ve bir sebebi de yok." diyeceksiniz. Ama hayır, ben öyle düşünmüyorum. Nihayetinde hayatta her şeyin bir manası vardır, bir manası ve bir sebebi...
Stalker (1979)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Bir insan yeni doğduğunda zayıf ve esnektir. Öldüğü zaman ise kaskatı ve duygusuzdur. Sertlik ve güç ölümün arkadaşlarıdır. Esneklik ve zayıflık varoluşun tazeliğinin ifadeleridir. Kendini sertleştiren hiçbir şeyi kazanmayı başaramaz.”
Stalker -Tarkovski, 1979
Bir insan yeni doğduğunda, zayıf ve esnektir. Öldüğü zamansa kaskatı ve duygusuzdur. Bir ağaç büyürken körpe ve yumuşaktır. Ama kuru ve sert hale geldiğinde ölüp gider. Sertlik ve güç, ölümün arkadaşlarıdır.
- Andrei Tarkovsky / Stalker (1979)
youtu.be/D2oGnIg90S4?si=...