Senin hayatında bir gölgeydim, sen fark etmeden seven, bekleyen, kendini unutan bir gölge...
Stefan Zweig
Aynı yazar, tamamen zıt iki alıntı...Alıntı
İçindeki sesler susmuştu, yüreğindeki neşeli müzik, kurma anahtarı kaybolan bir oyuncak saat gibi durmuştu. ( 
Bir Çöküşün Öyküsü )
Tek bir şey hissediyordu: İyileşmişti. Müzik yeniden çalmaya başlamıştı. Fakat kalp atışları tüm sesleri bastırıyordu. ( 
Mecburiyet )
Stefan Zweig
Bir Çöküşün Öyküsü )
Tek bir şey hissediyordu: İyileşmişti. Müzik yeniden çalmaya başlamıştı. Fakat kalp atışları tüm sesleri bastırıyordu. ( Mecburiyet )
Stefan Zweig
Kitabın ortalarına kadar Irene’nin kaçtığı kadının bir halüsinasyon olduğunu aslında kendi vicdanının sesini bastıramadığı için zihninin ona oyun oynadığını düşünmüştüm. Daha sonrasında kocasının sürekli bağışlayıcı biri olduğunu vurgulaması, ona suçlayıcı bir biçimde değil de şefkatle yaklaşması fikrimi değiştirdi. Kitap boyunca belirli noktalarda kendimi buldum; aidiyetini kaybettiğinde, yabancılaştığında, geçmişindeki kişiyle şu anki benliğinin aynı olmadığını fark ettiğinde..
