storyofreader
@storyofreader
Şu anda okuduğu kitap
“Kafamda bir tuhaflık var, ne yapsam bu alemde yapayalnız hissediyorum.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“İnsan şehirde kalabalık içinde yalnız olabilirdi ve şehri şehir yapan şey de zaten kalabalık içinde insanın kafasındaki tuhaflığı saklayabilme imkanıydı.”
Dilim dolandı, ne desem bendeki etkisini anlatamam. İyiki Gilmore Girls izlemiş ve bu kitabı duymuşum. Bu kitap kadın olmayı, beklentiyi, sıkışmışlık hissini çok güzel anlatıyor.
Bence bazı kitaplar, yazarının hayatı öğrenildikten sonra okunmalı. Bu kitap onlardan biri çünkü Sırça Fanus’un baş karakterinin hayatı ile yazarın karakteri ve hayatı birbirine çok benziyor.
Yazarın kendi yaşamından yola çıkarak kaleme aldığı ve genç bir üniversite öğrencisi olan Esther’in zaman içinde yaşadıkları, maruz kaldıkları, hezeyanları, intihar girişimleri, ölümden dönmesi ve sonrasında psikiyatri servisinde yatışının anlatılığı bu kitap sizi oldukça sarsıyor.
Esther’in başına gelenleri okumak ve sık sık aslında Esther’in Sylvia olduğunu düşünmek beni hem derinden sarstı hem de rahatsız etti.
Esther’in yaşadığı olaylara psikolojik olarak yaklaşım şekli üpertici olmasına karşın gerçekliği yansıtmasıyla da etkileyiciydi. Aslından bir insanın içten ne kadar farklı sınırları olabileceğini gösterebiliyor.
Kitabı okuyunca gördüm ki, aslında intihar geliyorum der. Plath'ın bunu intihar etmeden önce yazmış olması tesadüf değil. Daha doğrusu bu kitabı yazdıktan sonra intihar etmesi tevafuk.
Sylvia, gençken ve varoluş sancıları yeni yeni başlamışken, sanırım kabul edilmek istemişti. Hayat tarafından, toplum tarafından en önemlisi de kendi tarafından. Kendine eşlik eden tüm olumsuzluklarıyla birlikte yaşama tutunarak vedasını gerçekleştirdi. Başarılı olabilmesi için yaşaması gerektiğini düşünemedi. Sylvia her şeyden önce sadece yazdıkları ile anlaşılmayı bekleyen, kabullenmeyi isteyen bir insandı. Tartışmalar, hakkında söylenen iyi ve kötü her şey onunla birlikte aslında anlamını yitirmişti. Başaramadığı her ne varsa ölerek bunu az da olsa yapabildi.
“Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır.”
“Çünkü nerede olursam olayım -bir gemi güvertesinde, Paris’te bir sokak kafesinde ya da Bangkok’ta- hep aynı sırça fanusun içinde kendi ekşimiş havamda bunalıyor olacaktım.”