Suat
@suatmd
“Başkalarının bilgisiyle bilgin olabillirz, ancak sadece kendi bilgeliğimizle bilge olabiliriz.” Montaigne
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·200 syf.·
68 günde okudu
·Okunma: 29 Ocak 2026 19:15
·2026 4. kitabı
Var oluşun bir manası olduğuna, mutluluğun mümkün olduğuna, aşkın yeniden alevlenebileceğine ilişkin bir kanıt edinmek için sinemaya gitmek gerekir. Şüphe ve güvensizliği büyüten felsefenin aksine, filmler bize umutla daha etkili bir şekilde yeniden buluşma fırsatı verir.
Yetişkin olmak bu dolayım ile ayrıca sürekli olarak kendi varoluşunun tasdik edilmesine ihtiyaç duymaksızın, taleplerimiz ve şikayetlerimize de kayıtsız bir dünya insanın kayıtsızlığından da rahatsızlık duymadan "bir başkasının mevcudiyetinde yalnız kalabil
me kapasitesi" sahibi olabilmektir. Kendi kendine bir dünya kurabilme, kendi hakikatini yaratabilme yeteneğinden daha başka bir şey değildir.
O nedenle de "felsefe ile alay etmek, gerçekten felsefe yapmaktır" , ironi ve kahkaha ciddiyet ruhundan pekala daha hoştur. Tanrı'nın kendisi de mizah ve alaya başvurmuyor mu? Az ile beslenebilmeyi ve ona sahip çıkmayı ve bunu tek başımıza alacağımız bir karar ile yapmayı bilmeliyiz. Her şeye düşkün olup, her şeyi yutmak değil ve fakat tartmak ve seçmek. Ret ve alayda, tasdik ve ahkamdan daha çok bilgelik vardır. Kültürlü olmak, kültürle alay etmektir. Bir idole sahip olmamaktır; lehte ya da aleyhte değil, tek başına düşünmektir. En çok biriktirdiğimiz kültürel besinler genellikle zihnimizde daha ziyade tıka basa yer kaplar, bizi beslemez.
Yaşlandıkça küflenmeye karşı Montaigne'in tavsiye ettiği tek çare "Buna elimden geldiğince direniyorum" şeklinde olur. Varoluşun bu çorak süresince kendimize "yoldan ayrılma"
telkinlerinde bulunarak, yol ayrımlarını ve ciddi olandansa nafile olanı tercih ederek bilgeliği değil ataklığı büyütmek gerekir. "Bunun için şimdi artık kendimi isteyerek bir parça hafifliğe bırakıyorum; ruhumu zaman zaman genç ve çılgın düşüncelere bırakıyorum o, bu düşüncelerde dinleniyor." Hafiflik, nafilelik ve bir parça haz, yaşlılığa karşı zor ile değil kayıtsızlık ile savaşılır...Ayrıca düş kurmak, ruhu "yeşillendirmek" ve "çiçeklendirmek" de gerekir. Yaşlılığa has hiçbir şeyden tat almama burukluğunu def etmeye odaklanarak, oyun ve "oyuncakları" çoğaltarak ve hasedi bırakıp yerine neşeyi koyarak "Karşıma çıkan en küçük zevkleri hemen yakalıyorum. " Capcanlı bir hayat için "hareketsiz bir sakinlik" elden çıkarmamız gereken bir şey olmalı ve iştahı geliştirmeliyiz, ölçüyü değil.