Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasreti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi. Ama hiç sevgi görmemiş ve ve zaman içinde katılaşmıştı Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile. Şimdi de biliyordu bunu. Sadece sevginin nasıl ifade edildiğini görmüş, yüreği hoplamış ve ne kadar güzel, yüce ve muhteşem bir şey olduğunu düşünmüştü.
Kendini unutup aç gözlerle kıza baktı. Karşısında yaşamaya değer bir şey vardı işte; kazanmak için savaşmaya, mücadele etmeye ve evet, uğruna ölmeye. Kitaplar haklıydı. Dünyada böyle kadınlar da vardı. Karşısındaki de onlardan biriydi.
Aşk ve duygular adına yoksun olan bu köyde bir kadın dikkat çekip beğenilirse birileri tarafından, akşama başlıyordu kız isteme merasimi. Kızın fikri asla sorulmaz, çok geçmeden de evlendirilirdi. Bir kaç inek ve bir kaç dönüm tarlayı duyan kız babası, "Verdim gitti." deyip bitirirdi mevzuyu. Çok acıtırdı bu cümle mutfakta köpüklü kahve yapmaya çalışan kızın canını. Değerinin bir hayvan veya bir toprağa eşit olduğunu öğrenirdi garibim. Hatta bazı durumlarda pazarlık bile yapılırdı dünür olacak beyinsizler tarafından. "En son kaça olur?" cümlesi ne kadar yıpratabilirdi bir kadını? Bedeni, başkaları tarafından satılığa çıkarılan bu kızın gecelerce ağlaması kaç yıl sürebilirdi? Kaç büyükbaş hayvan dindirebilirdi ki gözyaşlarını? Birkaç gün sonra istemediği biriyle kanlı çarşaf üzerinde uyumasını hangi ideoloji açıklayabilirdi bana? Töre denilen zırvalıklar yüzünden evlenmek için gösteremediği çabası, yediği koca dayağı da cabası...