Gamze
@sukulent
𝐇𝐚𝐲𝐚𝐭 𝟑K;𝐝𝐚𝐧 𝐢𝐛𝐚𝐫𝐞𝐭=𝐊𝐢𝐭𝐚𝐩~𝐊𝐞𝐝𝐢~𝐊𝐚𝐡𝐯𝐞
🅺🅸🅼🅴 🅶ö🆁🅴 🅽🅴🆈🅴 🅶ö🆁🅴?
"Smile trough your heart is breaking"
(Kalbin kırılsa da gülümse)
37 mum…
37 yıl...
Ve sayısız hikaye...
Bir kadın, bir hayat, bir yol…
Ne hatalar sığdırdım içime,
ne gözyaşları… ne hayal kırıklıkları...
Ama hepsi geride kaldı.
Bugün sadece bir yaş daha değil,
bir güç daha ekledim kalbime.
Kırmızı rujumda cesaret,
gülüşümde yeniden başlama inadı…
37 mum yanarken,
bir dilek fısıldadım içimden;
“Daha huzurlu, daha özgür, daha ben gibi…”
Ve bu kadın…
her şeye rağmen dimdik.
Nüveyre'nin hikâyesi aslında bir kadının yavaş yavaş her şeyini kaybetmesinin hikâyesi...
Bir Çerkes köyünde dünyaya geliyor. Çocukluğu rüzgâr gibi geçiyor; koşuyor, gülüyor, hayaller kuruyor. Hayatın ona neler hazırladığından habersiz. Önünde kocaman bir ömür var. Belki seviyor, belki sevilmeyi düşlüyor. Ama kader onun için başka bir yol çiziyor.
Henüz çok gençken kendisinden kırk yaş büyük bir adamla evleniyor. Bir köy kızıyken bir anda ihtişamın içine düşüyor. Büyük konaklar, kalabalık sofralar, saygınlık, zenginlik... İnsan dışarıdan bakınca "Ne güzel bir hayat" diye düşünüyor. Ama hayatın insana verdiği hiçbir şeyin garantisi yok.
Yıllar geçiyor. Çocukları oluyor. Bir anne oluyor. Bir eş oluyor. Bir yuva kuruyor. Tam her şey yerli yerine oturmuş gibi görünürken hayat yavaş yavaş elindekileri almaya başlıyor.
Önce zaman geçiyor.
Sonra insanlar gidiyor.
Sonra kayıplar geliyor. Ardından eşini kaybediyor.
Bir annenin yaşayabileceği en büyük acılardan biriyle tanışıyor. Evlatlarını toprağa veriyor. Bir annenin kalbindeki o boşluğu hiçbir şey dolduramıyor. İnsan sevdiği herkesi kaybedebileceğini düşünür ama evladını kaybetmeyi aklına bile getirmez. Nüveyre bunu yaşıyor.
Bir zamanlar insanların etrafında pervane olduğu kadın, giderek yalnızlaşıyor. O görkemli günler geride kalıyor. Konaklar, zenginlikler, gösterişli hayatlar birer hatıraya dönüşüyor. Hayat onu öyle yerlere savuruyor ki sonunda neredeyse bir odunlukta yaşam mücadelesi veriyor. Hayatının son dönemlerinde Nüveyre artık tamamen yaşlanmıştır. Bir zamanlar köşklerde, konaklarda yaşayan o kadın; artık çok daha yalnız, çok daha sade ve zor bir hayatın içindedir. Yanında eski kalabalıklar yoktur. İnsanlar azalmış, hayat küçülmüştür.
En acı taraf şu olur: Bir zamanlar elinde her şey varken, yaşlılığında en temel
Dost, dost diye nicesine sarıldım, Benim sadık yarim kara topraktır. Beyhude dolandım, boşa yoruldum Benim sadık yarim kara topraktır.
NÜVEYRE MENEMENCİOĞLU
(1897-1982)
Ruhuna el Fatiha
