Şule Uğurlu
@suleugurlu
Hayat kısa!!!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kendi resmini çizdi ayrıca, gezgin göçebe, seven, Azrailin elinde sallayıp durduğu
orağın önünden kaçan, yaşam aşkıyla yanıp tutuşanların düzenlediği
cümbüşlerde hora tepen biri olarak resmetti kendini.
Goldmund’a öyle geliyordu ki, gerçek gizler de, insan ruhunun gerçek görüntüleri de sudaki bu küçük giz gibiydi tıpkı, bir siluetten, bir biçimden yoksundu hepsi, ancak uzak ve güzel bir olasılık olarak algılanabiliyorlardı, bir tülle örtülüydü üzerleri ve birden çok yoruma açıktılar.
Kendisinin ve her insanın bir su gibi akıp gittiğini, sürekli değişip durduğunu ve sonunda çözülüp dağıldığını, oysa sanatçı tarafından yaratılan resim ya da heykelinin hiçbir zaman değişmeyerek aynı kaldığını düşündü.
Goldmund, dünyaya pencere gerisinden bakan bir öğrenci değildi artık; bu yolculuk, sonunda kendisini ister istemez çıktığı noktaya döndürecek bir gezinti değildi. O büyük dünya şimdi gerçeklik kazanmış, kendisi de onun bir parçasına dönüşmüştü, yazgısı bu dünyanın içindeydi, bu dünyanın gökyüzü kendi gökyüzü, yağmuru güneşi kendi yağmuru güneşiydi.