Ne öpüşmüşlerdi ne de birbirlerine sevgi sözcükleri söylemişlerdi, ama birbirlerine karşı çok içten, çok hassastılar. Ananın yaşadığı yerde insanlar çok sık öpüşürlerdi, birbirlerine karşı sevgilerini gösteren sözcükler kullanırlardı, aç köpekler gibi de ısırırlardı birbirlerini.
yaşamıyorlardır insanlar, akıl almaz bir yoksulluk içinde çürümek tedirler. Ve çevrelerinde yöneticiler aç kargalar gibi dönüp dururlar, fazladan bir lokma ekmekleri var mıdır diye gözetlerler. Varsa görür görmez çekip alırlar onu elinden, üstelik suratına bir de tokat patlatırlar.
Insanlar değişmek zorunda. Pislenirlerse banyoya götürürsün onları, güzelce yıkarsın, temiz giysiler giydirirsin, iyilesirler.Öyle iste... Peki ama ruhlarini nasil temizleyeceksin? iste önemli olan bu."
“Ne istersen yap engel olmayacağım sana. Yalnızca bir şey isteyeceğim, insanlarla konuşurken dikkat. Korkmak gerek insanlardan… birbirlerinden nefret eder insanlar. Hissizdirler kıskançtırlar hepsi böyledir onları suçlamayı eleştirmeye başladığında nefret ederler senden yok ederler seni”