Yıldızları tutukla geceden,at hapse ve yok et…
Sonra başını kaldır ve yukarı bak….
Ne kaldı geriye?
Ülkü Tamer
Mahalledeki çocukların
piç diye kızdırdığı ayakkabı boyacısı
babasının özlemiyle
önüne kurar sandığını
meçhul asker
anıtın.
"Yazmak benim için kundura yapmak gibi bir iş. Hiçbir zaman daha iyisi ya da daha kötüsü yapılamaz.'
Dünyanın neresinde olursa olsun, bir insanın ayakkabısız dili, anadilidir!
Şiirimizin birer sokak gibi uzanan dizelerinde ya da şiirdeki kıtaların köşe başlarında artık ayakkabı boyacıları çıkmaz karşımıza. Çünkü şiir, Orhan Veli'nin Sait Faik'in, Nâzım Hikmet'in ya da Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun. dizelerindeki sokak kokusunu ve rengini yitirdi çoktan.
Hayatın zenginliği hisse senetlerinde değil, hissi senetlerdedir.