Farklı konuları birbirine bağlama becerisi, zaman zaman entelektüel bir derinlik sunmaktan ziyade, zorlama ve yapay bir nedensellik ilişkisi yaratabiliyor. Bu durumu önceki kitaplarına göre daha fazla görmekteyim. Buna takılmadığınız sürece mükemmel bir araştırma ve tespit kitabı.
Anafikir olarak Kızılderilileri anlatsa da bana çok kopuk geldi.Şiirsel romantizmle yazılmış hatta boğulmuş desem yeridir.Halkların kardeşliği masalı çerçevesinde Rumlara,çeşitli gruplara,komünizm önderlerine yapılan güzellemelerden çok hoşlandığımı söyleyemem.Kitapta ne var öyleyse?Birbirinden bağımsız hikayeler anlatıyor gibi ama birbiri ile bağlantılı gibi de.İlginç bilgiler de öğrenmedim değil.Kızılderili katliamlarını,Marlon Brando’nun Kızılderililere destek verdiğini,Kovboy filmlerinin ardındaki gerçekleri öğrenmek açısından faydalı.Yine de çok kopuk geldiği için zor bitirdiğim kitaplardan biri oldu.
Sunay Akın'ın elinden yine tarihin hiç dokunulmamış ya da unutulmuş anektodları kısa hikayeler ve kısa bölümler şeklinde akıcı, yormayan bir dille verilmiş. Ay Hırsızı kitabını daha heyecanlı bir şekilde okumuştum ve bu kitapta coğrafyamızla birlikte tarihimize de uzakta kalan Kızılderililer ve onların uğradığı soykırımı anlatıyor. Sunay Akın'ın kitap yazma ve konuyu okuyucuya betimlemesine büyük hayranlık beslesem de kitaptaki bazı yerlerin aşırı hümanizm altında gerçeklikten kaçması okurken biraz canımı sıktı. Buna örnek olarak İstanbul'da kalan Rumları Kızılderililer'e benzetmesini verebilirim. Bu çok yanlış ve alakasız bir örnek hatta siyasi söyleme de çekilebilir. Kitabı okumak isteyenler Kızılderililer ile ilgili merak ettikleri ya da öğrenmek istedikleri şeyler varsa vakit kaybetmeden kitabı okusunlar.
Sunay Akın'ın kitaplarını okumayı sevmemin en büyük nedeni, her seferinde bana yepyeni kapılar açması. Tarihe, sanata, bilime ya da gündelik hayata dair bildiğimi sandığım pek çok şeyin aslında ne kadar eksik olduğunu onun kitaplarında fark ediyorum. Üstelik anlattığı konular öyle herkesin bildiği, sıkça karşılaşılan bilgiler de değil. Çoğu zaman başka yerde rastlamamın zor olduğu ayrıntıları, unutulmuş insan hikâyelerini ve gözden kaçmış kahramanları gün yüzüne çıkarıyor.
Geyikli Park da tam olarak böyle bir kitap. Birbirinden bağımsız gibi görünen olayları ustalıkla birbirine bağlayan yazar, tarihin satır aralarında kalmış kişilere yeniden nefes veriyor. Kimi zaman bir eşyanın, kimi zaman bir fotoğrafın, kimi zaman da unutulmuş bir olayın peşinden giderek okuyucuyu şaşırtmayı başarıyor. Kitap boyunca "Bunu daha önce hiç duymamıştım" dediğim birçok bölüm oldu.
Sunay Akın'ın anlatımını ayrıca çok seviyorum. Bilgiyi kuru kuruya vermek yerine onu bir hikâyenin içine yerleştiriyor. Bu sayede okurken hem öğreniyor hem de keyif alıyorsunuz. Bir öğretmenin ders anlatmasından çok, bilgili bir dostun sohbetini dinliyormuş hissi veriyor. Bu da kitabı son derece akıcı hale getiriyor.
Kitapta yer alan kısa bölümler sayesinde istediğiniz zaman elinize alıp birkaç sayfa okuyabiliyorsunuz. Her bölüm kendi içinde ayrı bir keşif yolculuğu gibi. Tarihe ilgi duyanların da, genel kültürünü geliştirmek isteyenlerin de keyifle okuyabileceği bir eser olmuş.
Benim için Geyikli Park, yalnızca bir kitap değil; merak duygusunu canlı tutan, geçmişe farklı bir pencereden bakmayı sağlayan bir yolculuktu. Okurken hem şaşırdım hem öğrendim hem de birçok olayın görünmeyen kahramanlarını tanıma fırsatı buldum. Sunay Akın'ın anlatımını sevenlere ve yeni şeyler öğrenmekten hoşlanan herkese gönül
Ayçöreği Be DenizyıldızıEdebiyat
Sunay Akın kitaplarında anlatım sanki kendisi ile sohbet ediyormuşsunuz gibi. Bu tarz yazarları çok seviyorum. Bu kitabı okurkende kulağıma Sunay Akın'ın sesi çalındı.
Eseri kısa bölümlerden oluşmaktadır. Sanki seyahatname gibi sizi bir uçtan bir uca savuruyor. Aynı zamanda müzeci olan Sunay Akın, gözlemci ve ayrıntıcı özelliğini yazarken sıklıkla kullanmış. Keyifli bir okuma idi.
Bu kitabında kısa öykülerle seyahate çıkıyorsunuz. Bir kendinizi Almanya'da bir başka bir ülkede buluyorsunuz. Değişik bir büyüteci var Sunay Beyin, öykülerinde ve anlatımlarında kimsenin üzerine eğilmediği köşelere eğiliyor. Değerlere karşı çok hassas. Bu bir oyuncağın değeri de olabilir, vatandaşın bir derdi de olabilir. Sunay Akın'ın okuduğum üçüncü eseri de böylelikle zihin dümyamda yerini alır.
Kitap akıcı hatta basit bir dille ve sohbet havasında yazılmış olsa da, İstanbullu olmadığım için güçlü bir bağ kuramadım. Daha çok şehrin sokaklarına, geçmişine ve kültürel hafızasına aşina olan okura hitap ediyor gibi geldi.
Kitabın adı aslında güzel bir kelime oyunu. “Nazım planı” şehircilikte kullanılan bir terimmiş sanırım ama burada aynı zamanda Nazım Hikmet’e de göndermeler var. Nazım Hikmet’in şiirleri, hayatı ve İstanbul’a bakışı üzerinden anlatmaya çalışılmış şehir.
Kitap boyunca İstanbul’a dair anekdotlar, edebiyat bağlantıları ve tarihsel detaylar var. Fakat şehirle kişisel bir bağ olmayınca anlatılan hikâyeler bende beklediğim etkiyi yaratmadı, çoğu havada kaldı demek doğru olur.
