Suna
@sunayagmur
70 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Uğultulu Tepeler'e, Jacob Elordi’li 2026 uyarlamasının fragmanındaki o puslu, tutku dolu ve estetik sahnelerin etkisiyle, büyük bir aşk hikayesi okuma beklentisiyle başladım.
Ama ne ile karşılaştım?
Derin bir intikam ve ihtiras trajedisi...
Dönemin sert sosyal şartları, sınıf farkları, Hindley’in bitmek bilmeyen nefreti, Catherine’in Heathcliff’i düşük görmesi ve bu çocuğun bir zamanlar eve sonradan getirilen, hiçbir kan bağı olmayan bir 'yabancı' olarak dışlanması her şeyi imkansız kılmış. Heathcliff’in o kontrol edilemez karakteri, bu dışsal baskılarla birleşince sevgiyi yıkıcı bir güce dönüştürerek hem kendi hem de çevrelerindekilerin hayatını mahvetmesine neden oldu.
Kısacası; ben tutku dolu, güzel bir aşk hikayesi beklerken; bir insanın her şeyi nasıl mahvedebileceğinin ve bir intikam uğruna neler yapabileceğinin en karanlık haliyle karşılaştım.
Bu hikaye ne kadar romantik gösterilir bilemiyorum ama kitap aslında sevgiden çok bir yıkımın ve psikolojik bir savaşın hikayesiymiş.
Bakalım sinema filmi bu karanlığı ne kadar yansıtabilecek?
Yazarımızın üçüncü kitabı da bitti.
Kitabımızda karakterimiz, boşanmış, karamsarlık içinde tekdüze bir yaşam süren bir tarih öğretmenidir. Birgün okuldaki matematik öğretmeni aracılığıyla izlediği bir filmdeki adam, kendisinin beş yıl önceki haline tıpatıp, ikiz gibi benzemektedir. Saplantıya dönüşen arayışının tedirgin edici, hatta dehşet verici sonuçlara ulaşacağını anladığında ve adamın kim olduğunu öğrendiğinde hikâye başlar. Kitap “Görünüşte birbirinin aynı olan iki insan gerçekte aynı kişi olabilir mi?” sorusu etrafında şekillenir. Afonso, Gerçek miyim?, Hangimiz kopya? gibi sorularla boğuşur.
Ne yazık ki ''Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş'' gibi, bu kitabı da bir süre okuduktan sonra yarım bıraktım. İlk yarısına kadar beni oldukça zorladı. Anlayamadığım ve odaklanamadığım noktalar çoktu. Odaklanma kısmında karantina bunalımımın da etkisi olduğunu düşünüyorum. Yine de ikinci bir şans verdiğim zaman bir çırpıda bitti. Spoiler vermeden şunu söyleyebilirim ki, şaşırdığım, keyif aldığım, tahmin edemediğim olayların yaşandığı bir kitap oldu.
Saramago'nun kitaplarının en sevdiğim yanı ise, yazarın benimle konuşması, soru sorması, olayla ilgili dipnot vermesi veya okurun gözden kaçırdığı şeylerden bahsetmesi. Her ne kadar çoğu kişi için odaklanma konusunda bir eksi olarak görülsede, yazım tarzının farklılığına alıştığım gibi buna da alıştım.
Keyifli Okumalar ♡
Stefan Zweig'in duygu aktarımında olağanüstü bir yeteneğe sahip olduğunu düşünüyorum. Kısa ve öz bir dille, duyguları doğru bir şekilde aktarabiliyor.
Bu kitabında ise korkuyu ve suçluluk duygusunu tattım. Zaman zaman empati kurdum, Irene ne hissettiyse bende onu hissedip, çözüm aradım, düşündüm. Bir korkuya sahip olmanın insana hayatta neleri farkettirdiğine veya insana neler yaptırabileceğine tanık oldum.
Gerçekten ''Öylesine Bir Hikaye''...Edebiyat
Altıncı Koğuş'u çok sevdiğim için bu kitaba da şans vermek istedim. Çünkü Çehov'un kalemini seviyorum, bana çok anlaşılır ve sade geliyor. Ailesinden, çevresinden, hayattan kendisini soyutlamış, yaşlı ve güçten düşmüş biri olduğunu düşünen bir tıp profesörünün öyküsü anlatılıyor. Bu kitapta da diğerinde olduğu gibi iç çatışmalara ve düşüncelere ağırlık verilmiş. Karmaşık olay örgüleri yok. Bu nedenle rahatlıkla ve hızla okuyabileceğiniz bir eser.
Keyifli okumalar.
İnternet'te yeni bir kitap için araştırma yaparken rastladım ve tavsiyeler sonucu aldım. Çin Edebiyatı'na ait okuduğum ilk eserdi. Yazarın akıcı ve anlaşılır bir dili olduğunu itiraf etmem gerek. Hızlı bir şekilde okudum. Kitabı sevdim fakat aşırı derecede etkilenmedim.
Kitapta Fugui'nin hüzün dolu, zorlu yaşantısına tanık oldum. Yer yer olan olaylar beni sıktı ve kahramana çok kızdım. Hikayesinde daha kötü ne olabilir, ne yaşanabilir dedikçe daha kötüsü oldu. Başına gelmeyen kalmadı diyebilirim. Kahramanın tek beğendiğim özelliği hayatındaki tüm zorluklarına rağmen yaşama tutunmasıydı. Mesaj çok açıktı: Her şeye rağmen hayat devam ediyor.
