Onu sahnenin kenarına çekiştirdim ve perdenin arkasına geçtiğimizde gözlerine baktım. Gerçekleşmek üzere olan şeyin farkındaymış gibi gülümsedi. Yanılmıyordu. Öleceğimiz gün beni hayata döndüren çocuğu öptüm.
Oyuncak sığınağı kucağımda tutarak başımı geriye yasladım. Işık artık üzerime değildi. Rufus'un gözlerini üzerimde hissedebiliyordum ama bu muhtemelen sadece benim kafamdaydı. Yanılıyorsam bile başta tuhaf ama sonradan iyi hissettirdi çünkü zamanımı kollayan kişisel bir koruyucum varmış gibiydi. Son Arkadaşım uzun vadede buradaydı.