açık ara, şu an için, okuduğum en iyi tanzimat dönemi romanı. hiçbir türk edebiyatı klasiğini okurken bu kadar hüzünlendiğimi, gerçekten o dönemi hissettiğimi hatırlamıyorum. gürpınar için gerçekten sokağı edebiyata taşıyan adam lakabını çok güzel taşıyor. daha önce okuduğum gulyabani eserinde bunu o kadar hissedememiştim ama hakka sığındık'ta o dönemin şartları, halkın sefaleti ve bir zamanlar gerçekten yaşanmış olan bu trajediler bir tokat misali çarptı suratıma. çok üzüldüm, sonlara doğru kendimi tutamayıp ağladım ama her bir gözyaşıma değdi diyebilirim. gürpınar'dan okuduğum ikinci eserdi ama son olmayacak