Her hazanda birbiri üzerine dökülen ağaç yaprakları gibi insanlar da birbiri ardına toprağa yatarak yok oluyor. Bu değişmez, umumi bir kanun... Niçin endişe etmeli? Şu dünyada erilen başka ne var? Hayat yalan... Ölüm hakikat...
Sayfa 150
"Bu kadar düşmanlık eden insanların nasıl olup da birbirini mahvetmeyerek asırlardan beri bir arada yaşayabilmiş olduklarına hayret ettim."
Sayfa 82
"...Günün birinde, artık kim bilir ne zaman olursa, halk uçurumun dibinden doğrulup kalkacak ve işçi tabakalarıyla Oligarşi yıkılıp gidecek. İşte ancak o zaman, asırların emeğinin ürünü olan halkın çağı başlayacak. O günü görmek isterdim ama biliyorum ki asla göremeyeceğim."
Bir an durdu, bana baktı, sonra devam etti:
"Toplumsal evrim, insanı çileden çıkartacak şekilde yavaş yürüyor, değil mi yavrum?"
Kollarımla sardım onu. Kafasını göğsüme yasladı.
Tuhaf bir kaprisle, "Ninni söyle bana," dedi. "Uyumak istiyorum. Bir kabus gördüm, unutmak istiyorum.
Sayfa 207
