"DÜNYA YEŞİLKEN"
"Ağaca bakınca sevinçten ağlayan da olur, yoluna dikilmiş yeşil bir nesne gören de."
Bir yaprak düşünelim. Sadece bir yaprak. Rüzgârla savrulan, sonbaharda sararıp dökülen sıradan bir yaprak. Peki ya bu yaprak, milyonlarca yıl önce yaşamış bir ağacın, zamanın içinde donup kalmış sessiz tanığıysa?
Bugün nefes aldığımız hava, bastığımız toprak ve gölgesinde dinlendiğimiz ağaçlar… Bunların hiçbiri tesadüf değil. Milyarlarca yıllık bir bitki evrimi, Dünya’yı yaşanabilir kılan sessiz ama devasa bir dönüşümün mimarı.
Eser, bu taşlaşmış sessizliğin içindeki çığlığı duymamızı sağlıyor. Yazar, bilimsel anlatıyı ustalıkla kullanarak bizi tarih öncesi denizlere, bataklıklara, ormanlara ve savanalara götürüyor.
Bitkiler olmadan dinozorlar olur muydu? Cevap şaşırtıcı: Hayır. Kılıç dişli kediler, dev sürüngenler ve hatta insanlar — hepsi bitkisel ataların evrimsel çabalarının üzerine inşa edildi. Bitkiler atmosferi oksijenle doldurmasaydı, hayvanlar karaya çıkmaya cesaret edemezdi. Ormanlar oluşmasaydı, atalarımızın anatomisi bugünkü gibi şekillenmezdi. Her bölümde hem bitkiler hem hayvanlar sahnede yer alıyor. Ama bu kez hayvanlar başrolde değil. Onlar, bitkilerin açtığı yolda yürüyen misafirler sadece. Türler arasındaki o kadim etkileşimler, bugün “yuvamız” dediğimiz Dünya’yı nasıl şekillendirdi? Hangi bitki hangi canlının evrimini tetikledi? Hangi orman hangi türün doğuşuna zemin hazırladı?
Tüm bu soruların yanıtları, Hayat Ağacı’nın giderek büyüyen gövdesi boyunca yürüyerek veriliyor. Taşlaşmış sessiz kayıtların içinden, kadim köklerden günümüze uzanan evrimsel hikâyenin dallarını keşfe çıkarıyor bizi.
Bugün dinozorları, kılıç dişli kedileri, mamutları konuşuyoruz. Onlara hayranlık duyuyoruz. Onların devasa kemiklerini müzelerde izliyor, çocuklarımıza
Çoğu zaman tarih öncesi dünyayı düşündüğümüzde aklımıza dev sürüngenler, büyük avcılar ve kaybolmuş hayvanlar gelir. Oysa onların hikayesini mümkün kılan asıl güç, sessizce büyüyen bitkilerdi. Riley Black’in bu kitabı, yaşam tarihine alışılmışın dışında bir yerden bakmayı sağlıyor.
Kitapta yalnızca bitkilerin evrimsel yolculuğunu değil, onların hayvanlarla kurduğu karmaşık ve karşılıklı ilişkiyi de takip ediyor. Bir türün varlığının diğerinin yaşamını nasıl etkilediğini görmek, doğaya bakış açısını derinleştiriyor.
Aslında yaşam, birbirine bağlı sayısız halkadan oluşan dev bir ağ gibi işliyor. Bir tohumun filizlenmesi, bir böceğin beslenmesi, bir kuşun yuva kurması ya da bir memelinin hayatta kalması aynı büyük döngünün parçaları. Bu nedenle doğadaki hiçbir canlı tek başına anlam kazanmaz; her biri diğerinin hikayesine dokunur.
Yazar, milyonlarca yıllık geçmişi yalnızca fosiller üzerinden anlatmıyor; aynı zamanda gezegenin nasıl adım adım yaşanabilir bir yere dönüştüğünü de gösteriyor. Okudukça anlıyoruz ki bir ormanın oluşumu, bir türün ortaya çıkışı ya da bir ekosistemin değişimi birbirinden bağımsız olaylar değil. Her canlı, görünmez bağlarla diğerinin yaşamına dokunuyor.
Kitabın en güçlü tarafı, bitkileri bilimsel bir nesne olmaktan çıkarıp yaşamın kurucu unsurları olarak sunması. Sayfalar ilerledikçe, bugün sıradan gördüğümüz ağaçların ve otların ardında ne kadar büyük bir evrimsel miras bulunduğunu fark ediyorsunuz.
Bu eser, yalnızca geçmişe dair bilgiler vermiyor; aynı zamanda insanın doğadaki yerini yeniden düşünmesine de neden oluyor. Kitabı bitirdiğimde çevremdeki canlılara bakışımın değiştiğini hissettim. Çünkü yaşamın hikâyesi, tek bir türün değil, birbirine bağlı sayısız canlının ortak hikayesi. Benim severek ilgiyle okuduğum bir eser oldu, doğayı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tavuktan Yılan Çıkaran Bürokrasi
Ölümcül Yumurtalar’ı okurken dikkatimi çeken şeylerden biri, yazarın bilim kurgu gibi görünen bir hikâyenin içine sert bir sistem eleştirisigizlemiş olmasıydı. Hikâyenin merkezinde zooloji alanında çalışan ve özellikle amfibiler üzerine uzmanlaşmış Profesör Persikov var. Oldukça huysuz, asabi ve insanlarla pek anlaşamayan biri olarak çizilmiş; dışarıdan bakınca biraz itici biri gibi görünüyor ama aslında bütün derdi bilimiyle uğraşmak.
Spoiler içerir!
Persikov tesadüfen canlıları olağanüstü hızda büyüten bir ışın keşfediyor. O sırada ülkede tavuklara kıran girmiş durumda ve devlet bu keşfi hemen “ülke yararına” kullanmak istiyor. Ama işin içine bürokrasi girince işler yine bildiğimiz gibi sarpa sarıyor. Persikov’un geliştirdiği cihaz neredeyse onun elinden alınarak tavuk üretimini artırmak amacıyla başka birine emanet ediliyor. Bu işi yönetecek kişi ise bilimsel açıdan pek yetkin olmayan, liyakatsiz sayılabilecek bir yönetici.
Tam bu sırada Persikov kendi araştırmaları için sürüngen yumurtaları sipariş ediyor. Fakat burada klasik bir bürokratik karışıklık yaşanıyor: Persikov’a gönderilmesi gereken sürüngen yumurtaları yanlışlıkla tavuk üretimini yöneten o liyakatsiz görevliye gidiyor. Bu hata ilk başta kimsenin fark etmediği bir zincirleme felaketi başlatıyor. Persikov’un keşfettiği ışın tavuk üretimi için kullanılan yerde sürüngen yumurtaları üzerinde uygulanınca, ortaya devasa boyutlarda sürüngenler çıkıyor. Kısa sürede kontrol edilemez hale gelen bu yaratıklar ülkeyi bir felakete sürüklüyor. Ordu müdahale etmek zorunda kalıyor ama o noktaya gelene kadar koca bir şehir yok oluyor.
Burada önemli olan şu: Persikov aslında deneyinde yanlış bir şey yapmıyor. Felaket bilimsel bir hatadan değil, liyakatsiz insanların yönettiği bir sistemin yarattığı bürokratik
Gece vakti uzun bir yolculukta mola verdiğinizi düşünün. Issız bir benzin istasyonu, loş ışıklar sessizlik ve park halinde bir karavan…
Nat Cassidy’nin Mola Yeri kitabı tamda böyle başlayan, kısa ama oldukça yoğun bir korku hikâyesi.
Hikâyenin çıkış noktası aslında oldukça basit: Gece yolculuğu yapan bir müzisyen, ıssız bir benzin istasyonunda mola verir ve tuvalete girer. Ama çıkmak istediğinde kapının kilitlendiğini fark eder. Kapının diğer tarafında kim olduğu belli olmayan biri vardır… ve içeride de işler giderek daha tuhaf hale gelmeye başlar. Tavandaki havalandırmadan gelen örümcekler, sürüngenler ve giderek artan bir panik hali… Bir anda sıradan bir mola yeri gerçek bir kabusa dönüşür.
Kitabın en sevdiğim tarafı kesinlikle atmosferiydi. Hikâyenin büyük kısmı küçücük bir benzin istasyonu tuvaletinde geçiyor ama yazar bunu o kadar iyi kullanmış ki okurken gerçekten karakterle birlikte sıkışmış hissediyorsunuz. Klostrofobik bir gerilim var ve sayfalar ilerledikçe panik hissi giderek artıyor.
Ana karakter Abe de klasik bir korku romanı kahramanı değil. Oldukça kaygılı, kendisiyle dalga geçebilen, hatta zaman zaman panikleyen bir karakter. Belki de bu yüzden okurken onunla empati kurmak çok kolay oluyor. Çünkü hikâye sadece dışarıdaki tehditle ilgili değil; aynı zamanda Abe’nin kendi zihniyle verdiği mücadeleyi de anlatıyor.
Cassidy’nin yazım tarzı oldukça hızlı ve görsel. Bölümler kısa, tempo yüksek ve yer yer oldukça grotesk sahneler var. Ama ilginç olan şu: Hikâye sadece korkutmakla kalmıyor, arada karanlık bir mizah da barındırıyor. Bu da kitabın tonunu daha farklı ve akılda kalıcı hale getiriyor.
Bakalım ne kadar korkmadan okuyabileceğim diye düşünerek başladığım bu kitabı gerginlik ve sıkışmışlık hissiyle, "ben olsam kafayı yemiştim, ben kesin
Mickey7 Hakkında..1000Kitap
Mickey7 Hakkında 
Mickey 7
Kitap çok fazla flashback içeriyor. Hatta bunu çok sistematik şekilde, bir bölüm güncel zaman, bir bölüm geçmiş olacak şekilde kurgulamış. Ben bu kadar flashback’ten hoşlanmıyorum açıkçası.
Mickey başlangıçta “harcanabilir” olmayı amaçsızlıktan istediğini söylese de kumar borcu yüzünden ölümcül bir işkenceyle tehdit edilmesi sonucunda bunu seçtiği anlaşılıyor. Kitap en nihayetinde vaat ettiği kurguyu asla okuyucuya vermiyor.
Genel olarak “kişinin klonu aslında kendisi midir?” gibi felsefi bir doruk üzerine gidiyor ve yazar buna “kendisi değildir” diye cevaplıyor. Herkesin zaten hemfikir olacağı bu sorgulama üzerinde fazla duruyor. Her yeni Mickey’nin doğuşu aslında bir öncekinin ölümü demek ve bu ölümlerin birkaç tanesi etkileyiciydi. Yanlış anlamadıysam, kabul edildiği ilk anda final sınavında kendisini öldürmesi istendi ve sonunda Mickey1 olarak dönmesi bence en iyisiydi.
Konu bence bir süre sonra laçkalaşıyor; hatta Mickey’lerin Nasha ile çoklu ilişkisine kadar uzanıyor. Araştırdıkları gezegen ve sürüngenler o kadar yüzeysel işleniyor ki hayret verici. Temel kurgu çok yüksek bir beklentiye sokuyor insanı: Eski dünyanın antimadde savaşları sonucu yaşanamaz hâle gelmesi, insanlığın yeni gezegenler arayışına girip bulmaları, birden çok gezegende yaşam olması ve hatta bu gezegendeki toplulukların yeri geldiğinde birlikte hareket edip dış tehditleri savuşturması… Bunların tamamı insanlık için temelde güzel kurgulanmış öngörüler.
Ama sonunda ne oluyor? Laçkalaşmanın zirvesi olarak, tüm gezegeni yok etmeye yetecek maddeyi bir taşın altına gizleyip komutanı kandırıyor ve sürüngenler de kendi kendine zararsız olmaya karar veriyor. Nasreddin Hoca fıkrası gibi biten bir son…
Mickey 7
Kitap çok fazla flashback içeriyor. Hatta bunu çok sistematik şekilde, bir bölüm güncel zaman, bir bölüm geçmiş olacak şekilde kurgulamış. Ben bu kadar flashback’ten hoşlanmıyorum açıkçası.
Mickey başlangıçta “harcanabilir” olmayı amaçsızlıktan istediğini söylese de kumar borcu yüzünden ölümcül bir işkenceyle tehdit edilmesi sonucunda bunu seçtiği anlaşılıyor. Kitap en nihayetinde vaat ettiği kurguyu asla okuyucuya vermiyor.
Genel olarak “kişinin klonu aslında kendisi midir?” gibi felsefi bir doruk üzerine gidiyor ve yazar buna “kendisi değildir” diye cevaplıyor. Herkesin zaten hemfikir olacağı bu sorgulama üzerinde fazla duruyor. Her yeni Mickey’nin doğuşu aslında bir öncekinin ölümü demek ve bu ölümlerin birkaç tanesi etkileyiciydi. Yanlış anlamadıysam, kabul edildiği ilk anda final sınavında kendisini öldürmesi istendi ve sonunda Mickey1 olarak dönmesi bence en iyisiydi.
Konu bence bir süre sonra laçkalaşıyor; hatta Mickey’lerin Nasha ile çoklu ilişkisine kadar uzanıyor. Araştırdıkları gezegen ve sürüngenler o kadar yüzeysel işleniyor ki hayret verici. Temel kurgu çok yüksek bir beklentiye sokuyor insanı: Eski dünyanın antimadde savaşları sonucu yaşanamaz hâle gelmesi, insanlığın yeni gezegenler arayışına girip bulmaları, birden çok gezegende yaşam olması ve hatta bu gezegendeki toplulukların yeri geldiğinde birlikte hareket edip dış tehditleri savuşturması… Bunların tamamı insanlık için temelde güzel kurgulanmış öngörüler.
Ama sonunda ne oluyor? Laçkalaşmanın zirvesi olarak, tüm gezegeni yok etmeye yetecek maddeyi bir taşın altına gizleyip komutanı kandırıyor ve sürüngenler de kendi kendine zararsız olmaya karar veriyor. Nasreddin Hoca fıkrası gibi biten bir son…
Muhtemelen, Delgado'nun basit bir anlatı sunmak yerine sadece dinozorlara odaklandığı " Sürüngenler Çağı " mini serisinin en güçlüsü . "Yolculuk", göç örüntülerine ve bu kadar çok hayvanın aynı anda hareket etmesinin getirdiği bazı tehlikelere dair bir bakış açısı sunuyor. Çizimler, önceki ciltle karşılaştırıldığında çok daha detaylı ve karmaşık; önceki ciltte sade arka planlar yerine yemyeşil ortamlar tercih edilmiş. Genel olarak, bu, sözsüz, ardışık öykü anlatımının harika bir örneği.
