Şu şehir gibi oldun bana…
Uzakta ışıkların yanar,
ama dokunamazsın.
Bakarsın,
için titrer,
ama aradaki yollar sessizdir.
Ben o sessiz yollarda
bir hayale yürüdüm.
Her adımda biraz daha eksildim,
ama dönemedim.
Belki bir gün değişir diye bekledim,
belki bir cümle her şeyi düzeltir diye sustum.
Ama bazı ışıklar vardır;
yalnızca uzaktan güzel kalır.
Artık biliyorum;
benim olmayan bir yürekte
kendimi yok etmek,
en büyük yanılgıymış.
Gidene değil,
kalanıma sarılıyorum artık.
Çünkü bazen insan,
birini değil..,
kendi içindeki huzuru özlüyor.