Yazarın dili oldukça akıcı. Gereksiz ayrıntılara boğmadan, tempoyu düşürmeden hikayeyi ilerletiyor. Özellikle atmosfer yaratmadaki başarısı sayesinde kendimi zaman zaman olay yerinde, Başkomiser Galip’in yanında hissettim.
Kitap, yalnızca bir cinayetin çözülmesini anlatan bir polisiye değil; insanların tutkularını, hırslarını ve gizledikleri gerçeklerin hayatlarını nasıl değiştirebildiğini de gösteren etkileyici bir roman. Polisiye sevenler için sürükleyici ve başarılı bir eser olduğunu düşünüyorum. Bu serinin ilk kitabını da okumuştum ama bu kitabını daha çok beğendim.
Bu kitabı nasıl anlatacağımı inanın hiç bilmiyorum. Ne desem sanki az kalacakmış gibi...
Sonu iyi mi bitti, kötü mü bitti... Bilmiyorum... Ama kime göre neye göre diye soruyor insan.
Kesinlikle herkesin okuması gereken bir kitap. Öncelikle bunu söyleyerek başlayayım. Çünkü geçmişte yaşanılan gerçek bir hayatı ele alan bu kitaba hiçbir zaman geçmişi anlatıyor diyemeyiz. Çünkü bu kitapta geçenlerle şu zamanda bile karşılaşabiliriz. Ama farklar var tabi ve belki bu zamanki daha tehlikeli... Şimdi diyeceksiniz ne diyor, neyden bahsediyor bu kız; belki anlaşılmayacak bir şekilde yazmışımdır, bilmiyorum...
Ama şöyle açıklamak isterim;
28 Şubat dönemi... Bazılarımızın çok iyi bildiği bazılarımızın da ilk defa duyduğu bir ifade -yaşanmışlık-. O zamanda tesettürlü olanlar gerçekten tesettürlerinin hakkını veriyorlardı. Biliyorlardı başlarında ayet taşıdıklarını ve bunun farkındalığıyla her türlü dayatmaya karşı dimdik duruyorlar. Ama şimdi... Belki de bu yüzden bu kitabı kesinlikle herkesin okuması lazım, özellikle de tesettürlü -başı kapalı-, tesettüre girmek isteyenler ve bunu düşünenler okumalı. Çünkü...
Hani dedim ya o dönemde insanlar farkındaydı ama şimdi çoğu kişi farkında değil o başındaki örtüyü niye taktığının... O yüzden sadece başı kapalı gençler var bu kadar çok. O yüzden genç kızlarımızın arasında açılma oranı bu kadar yüksek. Hadi kapalı insanları geçtim açık insanlar bile farklı bu asırda... Farkında mısınız bilmiyorum ama herkes birbirine benziyor... Sanki hepsi de kodlanmış gibi, herkes aynı saç stili, yüzler bile benzer, özellikle de kıyafetler... Neyse bu konu buranın konusu değil o yüzden burada bırakıyorum.
Şimdiki zamanın gençlerine bir şey lazım. Öyle bir şey olmalı ki bu, herkesin gözünü açmalı; gerçeği görmelerini sağlamalı... Ama... Gerçeği görmek
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çağatay Yaşmut
Yazar Çağatay Yaşmut'un, "Şarkılar Susunca" [Bir Başkomiser Galip Polisiyesi] ; klasik polisiye kurgunun sınırlarını aşarak, cinayet soruşturmaları yanı sıra; suçun toplumsal ve psikolojik arka planını da görünür kılan güçlü bir anlatı sunmaktadır. Romanın merkezinde yer alan Başkomiser Galip karakteri travmaları, kayıpları ve mesleki sorumluluğu arasında sıkışmış insanî yönüyle de derinlik kazanan bir karakter olarak işlenmiş. Şarkıcı Özlem’in öldürülmesiyle başlayan soruşturma, ilk bakışta birbirinden bağımsız görünen olayların giderek aynı karanlık yapının parçaları hâline dönüşmesiyle, bir suç ağına evrilmektedir. Yazar, suç dünyasını yalnızca bireysel sapkınlıklar üzerinden değil; mafya, uyuşturucu ticareti, yeraltı ilişkileri ve etik dışı para düzeni üzerinden toplumsal gerçeklikle ilişkilendirerek anlatmaktadır. Özellikle Başkomiser Galip’in sevgilisi Aylin’in hunharca öldürülmesi, karakterin psikolojik kırılma noktasını oluştururken; onun yeniden toparlanarak soruşturmasına dönmesi, romanın dramatik gerilimini daha da güçlendirmektedir. Roman boyunca yaşanan çatışmalar, ölümle burun buruna gelen kovalamacalar ve sürekli değişen şüphe dengesi, okurun merak duygusunu son ana kadar diri tutmaktadır. Çağatay Yaşmut’un sade ve yalın anlatımı, olay yeri betimlemelerinde son derece etkili bir görsellik yaratmakta; okur, cinayet mahallerini yalnızca okumamakta, adeta birebir deneyimlemektedir. Bununla birlikte yazarın en başarılı yönlerinden biri, farklı cinayetler arasındaki bağlantıları ustalıkla gizleyebilmesi ve finalde gerçekleştirdiği ters köşe ile polisiye edebiyatın temel dinamiği olan “katil kim?” sorusunu etkili biçimde koruyabilmesidir. Roman boyunca Başkomiser Galip ve yan karakterlere yüklenen kişilik derinliği,
Puan vermedi
Uzun zaman oldu okuyali ama hâli nasıl kelimelere dökeceğim bilemedigimden bekledi kitabım .
Halden anlayacak insan lazım insana cok konuşan değil, az cümlede ne hissettiğini bilen biri. Açıklama istemeden de görebilen, susunca uzaklaşmayan, ne söylediğinden çok neyi söyleyemediğini fark eden biri.
Çünkü insanı asıl yoran şey yaşadıkları değil, anlatırken anlaşılmamak. O yüzden bazen bir çözümden çok, yanında duracak bir kalp daha kıymetli oluyor. Böyleleri varsa yaşamınızda bence şanslısınız yoksa yürek kendi kendine emanetse çok guclusunuz
Gelelim kitabimiza;
Arize’nin hikâyesine de en çok bu yakışıyor aslında halden anlayacak birine ihtiyaç duyması.
Çünkü onun içinde anlatamadıkları var; annesiyle kurulamayan bir bağ, babasızlığın bıraktığı boşluk, hastalığın getirdiği yorgunluk.
Yolda tanık olduğu hayatlar, karşılaştığı insanlar, hepsi bir şeyler anlatıyor ama herkes kendi yarasını taşıyor. Bu yüzden Arize’nin ihtiyacı olan şey bilgi değil, açıklama değil; onu sustuğu yerden bile anlayacak birinin varlığı.
Bana göre insanlar anlaşılmak için yaşar. Arize de onlardan biri.
Sanırım ne kadar arayış içinde olursak olalım kendimize hep yalnıziz Söylenemeyen sözler de var, yaşanamayan duygular da insanın içinde kalıp şekil değiştiren asla yok olmayan bazen durduk yere gelip odak noktaniza yerleşen
@ikinciadamyayinevi çıkan @aysenyenilmez kaleminden #çürümüşkelimeler
@gldn_okuyor ve @kitaplardabulusanlar ile okuduk.
#kitapkurdu #önerikitap #booksbooksbooks
instagram.com/p/DXjW2anjJ33/?...
insanların arasından bazıları çıkacak.. bir yiğitlik ve gayret gösterecek.. ve bugün doğrunun bilgisini takdir ve mizan etme ihtiyarını peşinen tekeline almış bilimin maskesini indirmeye davranacak ve bunu eserlerinde öyle su gibi, öyle tertemiz anlatacak.. Alper Hoca’nın kalemine bayılıyorum.
#SPOILER#
Kitabı bitirdiğimde sanki Alkestis gibi kitap da sustu. Cevaplanmamış sorular, hisler ; boşlukta, havada asılı kaldi. Diodemes Alkestis'in susmasini öfke oldugunu bellirtti ama bendeki etkisi derin hayal kırıklığının ve üzüntünün ardındaki hissizlik oldu. Kitap susunca sorular basladı . Neden Theo , neden? Sevgi nedir? Alicia'nın tüm ömrü boyunca yaşadıği o ıstırap bu sekilde mi bitmeliydi?
Sonu bu şekilde biten kitaplar unutulmaz olsa da etkisinden çıkılamayacak olsa da Alicia'nın daha mutlu bir sonu olsun isterdim.
Kirap ya da hayat hakkinda daha nice cevaplanmamış soru kafamda dolandıktan sonra hissizlik çöktü. Aynı Alkestis gibi.