s.
@svdceylan
‘𝓩𝓲𝓱𝓷𝓲𝓶 𝓫𝓾 𝓼̧𝓮𝓱𝓲𝓻𝓭𝓮𝓷, 𝓫𝓾 𝓭𝓮𝓿𝓲𝓻𝓭𝓮𝓷 𝓬̧𝓸𝓴 𝓾𝔃𝓪𝓴𝓽𝓪’
İstanbul uc.
23 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Ezber cümlelerin, ezber duyguların içinde aktığını varsayarken, gerçekte sevgilinin kalbine dokunmak gerektiğini unutuyor insan.
İnsan hayatın bir yerlerinde ölüyor aslında. Ruhuyla arasında yaşamak kadar ısın bir mesafe giriyor. Ölüyor insan ve yeniden diriliyor. Umut etmek için diriliyor, başlayabilmek için diriliyor , doğru dürüst bir tek cümle kurabilmek için diriliyor ilte.
Sonra… Sonrasi karanlık.
Sonra Allah’a teşekkür ettim ; yeniden bozacağımdan kuşku duymadığım yeminler edip sözler verdim.
İnsanlığın varoluşuna, yaşama telaşına bir parça olsun güven katmak için gökyüzünden indirilmiş, huzur ve ev gibi iki kelimenin yan yana gelmesi, nasıl olur da böylesine itici, soğuk bir dünyaya iter bizi.
Görünürde ne çoban, ne sürü var. Zaman zaman karşıdan karşıya geçen geçen kurtların dışında kimse yok caddelerde. Kurtlardan biri nöbetçi eczaneden ‘Kuzu’ soruyor.