Gözleri çok güzel parlıyor. O kadar parlak bakıyor ki… İnanıyorum onu. Ampul kafa değilim ben. İnanınca ve anlayınca kalbimde bir şey oluyor. Isınıyor…Işık saçıyor. Kalbimde bir ampul yanıyor. Anlıyorum.Elimi kabak kafama götürüyorum. Okşuyorum. Gülüyorum da. Mutluyum da. Ayşe’ye bakıyorum. Benim kafam ampul değil, demek isteyerek:
“benim kalbim ampul” diyorum ona. Doğru ya bu sebeple bu kadar çok ve bu kadar kolay kırılıyor
Ayşe bakıyor bana
‘Çok aptalsın’ diyor yine gidiyor.