Şevval Saraç
@swllsrc
1000 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Kısacası insan çoğu zaman hayalini değil, kaderini yaşar.Dünya Klasikleri
Kitap büyük olaylardan çok, kaçırılmış fırsatların, ertelenmiş hayatların ve içe atılmış pişmanlıkların etrafında şekillenmiş.Vanya, Sonya, Astrov ve Profesör Serebryakov aslında aynı sorunun farklı yüzleridir: “Boşa geçmiş bir hayatla ne yapılır?”
Eserdeki karakterler yüksek sesle isyan etmez; tam tersine, içlerindeki boşluğu gündelik konuşmaların arasına gizlerler.Kitabın gücü de burada ortaya çıkıyor.Okur ya da seyirci, karakterlerin dramatik bir patlama yaşamasını beklerken, hayatın olduğu gibi devam ettiğini görür.Bu devam ediş, eserin en ağır tarafı.Çünkü gerçek hayatta da çoğu hayal kırıklığı sessizce taşınır.Vanya Dayı, aşkın karşılıksızlığını, emeğin değersizleşmesini ve zamanın geri döndürülemezliğini anlatır. Kısacası insan çoğu zaman hayalini değil, kaderini yaşar.
Çehov’un insanın içindeki kötülüğü ve ahlaki çöküşü en sert biçimde anlattığı eserlerden biri. Aile bağlarının para ve çıkar uğruna nasıl yok olabildiğini, sıradan insanların içindeki acımasızlığı sade ama sarsıcı bir dille göstermiş bizlere. Akıcı ve kısa olduğu için sıkmayan bir kitaptı.
Öncelikle nehir, yalnızca bir mekan değil; karakterlerin geçmişle kurduğu bağın ve kaçamadıkları içsel akışın simgesi bence.
Salomé, bu metinde bireyin ait olduğu yerle kurduğu karmaşık ilişkiyi işlemiş.Karakterler, Volga’nın akışı gibi durmaksızın ilerlerken, içlerinde bir yerde hep aynı soruya takılır: “Nereye aitim?”
Kısa,akıcı ve etkileyici bir kitap. Yüksek sesli çatışmalardan çok, sessiz bir iç hesaplaşma sunuyor bizlere.
Salomé,insan ruhunun kararsız, çelişkili ve çoğu zaman bastırılmış yönlerini sade ama derin bir dille ele almış. Kitap, aşkı romantik bir kurtuluş olarak değil; insanın kendini tanıma ve aynı zamanda kendinden kaçma biçimi olarak sorgular.
Feniçka karakteri, özellikle duygularını adlandırmakta zorlanan, sezgileriyle hareket eden ama bunun bedelini içsel bir yalnızlıkla ödeyen bir figür. Salomé, kadını edilgen bir aşk nesnesi olarak değilde; düşünen, bocalayan ve çelişen bir özne olarak kurgulamış. Bu yönüyle kitap, klasik aşk anlatılarından ayrılıyor. Hatta sonunda Feniçka, “seviyor muyum, yoksa sevilme fikrini mi seviyorum?” sorusunu okurun zihnine bırakıp gidiyor.
Meyhanede Hanımlar, toplumdaki ahlak anlayışını ve kadın–erkek ilişkilerini eleştiren bir roman. Eser, dönemin ikiyüzlü değer yargılarını özellikle mekan üzerinden sorgulamış. Hüseyin Rahmi, mizah ve realizmi ustaca kullanarak okuru hem güldürmüş hem düşündürmüş. Roman, bireyden çok toplumu merkeze alan güçlü bir eleştiridir aslında.
