Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye. Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor?
Yaşamın özeti olduğunu düşünerek kapattım kapağı. Kendine ait bir bahçe sembolü herkesin aslında hayatında bir amaca tutunup kendine zevklerine göre bir hedefe köklerinden kopmadan yaşamak isteme arzusunu hissettim sessiz ama yormayan bu hikayede..
Yazarın, köyünden ortaokula hevesle gidip okul yıllarında öğrenciyi seven ve sevmeyen öğretmenlerle diyaloglarının yer aldığı kitabın dili oldukça sade ve akıcı bir anlatımı var.
Sıcak ve samimi anlatımı ile keyifli bir okuma deneyimi yaşadım.
İlçe merkezinde teyzesi ve onun çocuklarıyla birlikte yaşadığı duyguları hissederek, zaman zaman gülümseyerek bazen de gözlerim dolarak okudum. Alişan Kapaklıkaya