Şeyma
@tabibehanm
ağrıtmaz sanılan bir yaşamak şarkısı
Reklam
Biz maalesef günümüzde hep kötü haberlerle, çirkinlikle, insanı demoralize eden haberlerle muhatap olduğumuz için hem kendimize hem dışarıdaki dünyaya hem de insan evladına karşı bir itimatsızlık geliştiriyoruz.
Bir -nasılsın-‘a öylesine muhtacım ki…
Hayatımın hiçbir döneminde böylesine yalnız; böylesine sevgisiz; kalmamıştım. Oysa hala kulaklarımdadır titrek ama gür sesi:
-Doktor Hanım, nasılsın benim canım?
Ahh tekrar duyabilmek için neler vermezdim…
Yıllar evvel bir yerde okumuştum, bir sevdiğimizi kaybettiğimiz vakit tam kırk mum yanarmış kalbimizde. Ve her gece biri sönermiş ta ki kırkıncı geceye kadar. O son mum asla sönmez bir ömür kalbimizde yanarmış. Kırkıncı muma az kaldı bu cuma gecesi bir başına kalacak. Hem yakacak kalbimi hem ısıtacak hem aydınlatacak. Hem acıyacak kalbim bir ömür hem onunla aydınlanacak.
Bir gün gelecek her şey bir rüya olacak. Acılar, hasretler, dertler ve sevinçler. “O dağa bir kuş kondu, sonra da uçup gitti. Bak da gör, o dağda ne bir fazlalık var ne bir eksilme.”
Sessizdir alfabedeki tüm harfler bu vakitten sonra. Bilirim söze böyle başlanmaz selam vermek âdab-ı muaşerettendir. Ama ne adabı gözetecek ne muaşerete uyacak takatim yok esasen. Sanki doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında ya da sanki doksan sene yuvarladım bu dünyayı sırtımda. Hani hep deriz ya -ölüm var, diye. Evet, ölüm var. Gürültülü bir yaşamak bizimki arada bıçak gibi kesiyor ölüm tüm sesleri. Ve benim ince cılız sesimi. Sesim soluğum çıkmıyor artık. Avaz avaz bağırmak, çocuk şarkıları söyleyip kırlarda koşmak isterdim oysa. Sonra koşup babama sarılmak. Babam, beni sever, öper koklardı.
Saçlarımı okşardı, tüm şefkatiyle gözlerime bakıp gözümün ışığı, nuru derdi.Işıksız kaldım baba. Kim söndürdü bu lambaları.İşte göç etti tüm kuşlar . Göğüm yetim kaldı.
Reklam