Ayşe Kulin’in Taksi adlı kitabını büyük bir beklentiyle elime aldım; ancak maalesef benim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Açıkçası bu kitabın neden var olduğunu, ne anlatmak istediğini anlamakta zorlandım. Bir insanın taksi anılarını kitaplaştırma fikri bana oldukça zayıf ve yetersiz geldi.
Kitabın, yazara zaten büyük bir hayranlık duyan okurlara ya da yakın çevresine hitap ettiğini düşünüyorum. Bunun dışında genel bir okur kitlesi için pek bir çekiciliği olduğunu söylemek zor. Ben de kitabı ilk gördüğümde bir roman sanarak okumaya başladım; fakat beklentimle içerik tamamen örtüşmedi.
Ayrıca, taksi anılarından oluştuğu düşünülen bir kitapta yer yer siyasete dair şikayetlere yer verilmesi de bana oldukça alakasız ve kopuk geldi. Bu durum, zaten dağınık olan anlatıyı daha da zayıflatmış.
Sonuç olarak, “Taksi” benim için beklentiyi karşılamayan, amacı ve hedef kitlesi belirsiz bir kitap oldu.