İnsan yirmi beş yaşındayken "yolunu seçmiş" insanların durumunun kendininkinden daha iyi olduğuna içtenlikle inanır mı, yoksa kararsızlığından aslında hoşnut mudur?
İnsan ilişkileri öyle kurulmuştur ki, özellikle gençlikte, insan ruhunu olduğu gibi masanın üzerine koyamaz. İlişkiler herkesin herkesi bir yere, bir dengeye çektiği bir ip üzerinde yürümek gibidir sanki. Bu ipin üzerinde yürürken siz, ruhsal dünyanız gibi ağır bir yükü, büyük bir sandığı, iyi niyetle açıp gösteremezsiniz. Aslında çok çürük mallarım var bu sandıkta, ama sizinle paylaşmak istiyorum, diyemezsiniz. Sizi de sandığınızı da havaya uçururlar sonra. Ve bir başkası bunu yapsa siz de kahkahalarla gülersiniz.