Padişah 2. Bayezid Han , maşerî bir kalabalığın bulunduğu açılış gününde ilk namazı büluğ çağından o güne kadar, ikindi namazının sünnetini hiç terk etmemiş olan birinin kıldırmasını istemişti. Cemaate ilan edilince kimse çıkmadı. Padişah mecbur kalıp:
"Elhamdulillah müddet-i ömrümüzde hiçbir vakit kaçırmadık" diyerek bizzat imamete geçti.
Bu kitabı okurken ne düşündüm, diye sordum kendime. Düşmemek mi daha zor yoksa düşünce kalkabilmek mi? Eğer ki bu soruya cevabınız düşünce kalkabilmek daha zordur diyorsanız tamda doğru kitabı