Tatlı bir düşmanım var benim,
yaralayan bir dert verdi ruhuma,
ne kadar çok acı çeksem de,
susarım, belli edemem ben ona.
Bilinçli Benlik & Bilinçdışı BenlikAlıntı
Doğduğum şehirde bir kadın ve kızı yaşıyordu; ikisi de uyurgezerdi.
Bir gece, dünya sessizliğe gömülmüşken, anne ve kızı, uykuda olsalar da yürürken sisler altındaki bir bahçede karşılaştılar.
Anne konuştu ve şöyle dedi: “İşte! İşte benim düşmanım! Gençliğimi mahveden, hayatını benim hayatımın yıkıntıları üzerine kuran sensin! Seni bir öldürebilsem!”
Kız da konuştu ve şöyle dedi: “Hey gidi iğrenç, bencil ve yaşlı kadın, özgür benliğimle ben arasına giren, hayatımı kendi solgun hayatının bir yankısı haline getirmek isteyen sen değil misin! Öldüğünü bir görebilsem!”
O anda bir horoz öttü, iki kadın da uyandılar. Anne, tatlı tatlı, “Sen misin canım!” dedi kızına. Kızı da cevap verdi incelikle: “Evet, sevgili anneciğim!”
Reklam
Ne güzel söylenmişdir:
“Ah yâ Rabbi! Hayat isterse acı, halk da isterse düşmânım olsun, yalnız ben seninle aramın tatlı ve senin benden razı olmanı isterim.“
Kontrol edemeyeceğim
boktan şeyler konusunda endişelenmemin anlamı yoktu.
Yüzünü sanki benimkiymişcesine tanıyorum. Şimdi seninkini bir daha asla göremeyeceğimi bilmek, bir parçam ölmüş gibi hissettiriyor…
Reklam
Reklam