Dikkat spoiler içerir.
Doc, dönmüştür ama Monterey ve Sardalye Sokağı artık eskisi gibi değildir. Savaş sonrasında Lee dükkanı Charles and Mary adlı bir Meksikalıya devretmiş, Dora öldükten sonra ablası Fiona yani Fauna gelip idareyi ele almıştır. Mack ve ekibi ise aynı şekilde yaşamaya devam eder. Suzy adında bir kız gelir ve geneleve girer. Pek hanımefendi değildir ama bu şehirde kalıcı gibidir. Doc içi boşalmış bir kabul gibidir. Hayattan zevk almaz ve çoğu araştırmasını zevk almadan yapmaya başlar. Suzy ise onunla sürekli kavga eder. Fauna falında Hazel'ın ABD başkanı olduğunu görmüş zmack de Doc'un doğum günü temmuz dediği için Suzy ve Doc evlenecek diye görmüştür. Onları yemeğe gitmeye ikna eder. Mack de yaşadığı evi piyango ile satıp 400 dolara Doc'un istediği mikroskopu almak ister. Büyük bir şenlik düzenlenir. Ama yanlışlıkla teleskop alırlar. Ayrıca Suzy gelim gibi giyinse de evlenmeyi kabul etmez. Bir büyük boru içinde yaşamaya başlar. Genelevden ayrılır ve lokantada çalışmaya başlar. Hazel da araları düzelsin diye Doc'un kolunu kırar. Suzy ona yardım etmeyi kabul eder. Ahtapot makalesini yazması ve uzaklarda inceleme yapması için. Bundan sonra neler olacaktır? Keyifle soluksuz okunan bir roman.
8/10
2026 18. kitabı
Steinbeck okumayı her zaman çok seviyorum ama bunun asıl nedeni, onun yarattığı karakterlerle kurduğum o eşsiz bağ. "Sardalye Sokağı"nda; "İnci", "Fareler ve İnsanlar" veya "Gazap Üzümleri"ndeki gibi keskin bir olay örgüsünden ziyade, o sokakta yaşayan insanların gündelik hayatlarına tanıklık ediyoruz. Dönemin zorlu ekonomik şartları altında, kendi hallerinde yaşayan bu insanların birbirlerinin hayatlarına dokunuşlarını izlemek yer yer buruk, yer yer çok tatlıydı.
Karakterler arası diyaloglar ve aralarındaki arkadaşlık bağı o kadar içten, samimi ve gerçek dünyaya ait ki... Okurken kendimi o sokağın bir parçasıymışım gibi hissettim. Karakterler sanki birer kitap kahramanı değil de kapı komşum ya da çok yakından tanıdığım arkadaşlarımmış gibi hayatın içindenler. Ayrıca Steinbeck'in anlatımına eşlik eden müzik ayrıntıları, özellikle Doc'un karakterini tamamlayan o klasik müzik tınıları, kitabın dinlendirici atmosferini daha da güçlendirmiş. Daha önce "Tatlı Perşembe"yi okumuştum; meğer bu iki kitap, "Yukarı Mahalle" ile başlayan bir üçlemenin parçalarıymış. Her ne kadar okuma sıram biraz ters olsa da kitaplar konu bakımından bağımsız oldukları için bu durum aldığım keyfi hiç azaltmadı. Hatta "Sardalye Sokağı"nda karakterleri bu kadar samimi tanıdıktan sonra, şimdi "Yukarı Mahalle" ile onların köklerine inmek benim için farklı bir deneyim olacak. Steinbeck’in o sahiciliği, genel olarak çok keyifli ve huzur veren bir okuma deneyimi sunuyor.
Reklam
Yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Çünkü sen ne yeri yarabilir ne de boyca dağlara ulaşabilirsin." Mevki sahibi olduğunda yürüyüşü değişen, böbürlenenleri Allah sevmez. Dünya, bütün insanlar seni
bir yemek nasıl yapılmaz? bir kitap nasıl yazılmaz?Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal'in en sevdiği yemeklerden birini kendisi hakkında okumalar yapan muhtemelen çoğu kişi bilir..
bu yemek, etsiz kuru fasulye; kendisinin ifadesiyle, yağlı fasulyedir..
peki bu yemek
Emeklilik sakinlik demek sanıyorsanız, bu kitap güzel bir tokat gibi geliyor. Dört “tatlı ama tehlikeli” karakter, mizah ve zekayla örülmüş bir cinayet ağını öyle keyifli çözüyor ki sayfalar akıyor resmen. Başlarda karakter kalabalığı biraz yoruyor oturtmak zaman alıyor ama sonra: ters köşeler, sürpriz cinayetler ve çok tatmin edici bir final. Hem gülümseten hem dikkat isteyen, çok eğlenceli bir polisiye. Dil çok sevimli ve içten
Öyle çarpıcı bir hikaye değil. Ama yanında sakince yürüdüğüm, güldüğüm, utandığım ve sinirlendiğim anları içinde barındırdığı için yumuşak bir hikaye demek istiyorum. Birbirlerinin kusurlarıyla bir arada böyle gerçek hayatın hissini vererek yaşatması en sevdiğim şey. Sonunda içim sıcak, yüzüm güleçti. Tatlı Perşembe gerçekten :).
Reklam