Bedi Zan
@tdoskaya
Teşebbüsler
Yüksek Lisans
29 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Yıllardır gözümüzün önüde duran bir müzik tarzının bütün dayanaklarının oluşumu üzerine müthiş bir inceleme. Kitap arabeski alıp osmanlının son dönemlerine,cumhuriyetin temel ideolojisine, türkçülüğe ve sonrasında gelişen devrimlerin hareket noktalarına kadar götürüyor. Ve buralardan hareketle bu tarzın radyo yıllarındaki mısır müziğine olan dayanağını aynı zamanda sinema ile başat giden yolculuğunu da çok iyi anlatıyor. Hem kısa bir Türkiye tarihi hem de başka kaynaklara zemin açması itibariyle güzel bir çalışma. Saaddetin Kaynak, Münir Nurettin, Muzaffer Sarısözen, Yavuz Top, Muhsin Ertuğrul kitabın aklımda kalan önemli isimleri.
Reklam
Öncelikle böyle bir eseri kendi namıma tamamlamak büyük başarı. Fakat kişisel bir düşünce olarak şiir ya da şiirsel çalışmalar asla sonlanmaz. Bir şiiri yalnızca okuyup geçmek mümkün değildir keza böyle bir eser de buluşulduğu ilk andan itibaren başucu kaynağı haline gelmiştir. Şiraz’lı Hafız Divan’ı ise büyük şairlerin zamansızlığını en iyi ıspat eden bir çalışma. Coğrafyasının ruh dünyasını, inancını, mitini en iyi yansıtan eserlerden. Özellikle İran masallarının ve daha sonraki dönemdeki minimal hikayeciliğinin yapı taşı niteliğinde. Bir çeviri olarak ise malesef tam anlamıyla ruhu karşılamıyor. Bu durum teknik bir mesele olmasının ötesinde işin ruhuyla ilgili, her çeviri biraz eksik oluyor malesef.
Adorno hızla değişen bir dünyanın ortasına doğmuş Arendt gibi bütün toplumsal cinnetlere şahitlik etmiştir. Bu filozofları okurken bu bilgiyi hiçbir zaman göz ardı etmemek gerekir. Estetik Teorisi’ni tamamalayamadan ömrünü tamamlasa da büyük ufuk açan bir teori geliştirdiği açık. Ucu açık eleştriye müsait çok tarafı olsa da büyük bir girişim. Adorno’nun Teorisi, Postmodern/Modern dünya içerisinde Estetik’in yeni politik konumu üzerine enfes bir ürün. Yazar bunu güzel yorumlamış tekrar tekrar okumak benim için daha faydalı oldu. Kimi yerlerde tekrara düştüğünü hissetsem de bunu Adorno’yu yorumlamanın bütüncül ve zor yapısına yordum.
Çehov’u okurken onun bir doktor olduğunu her zaman aklımda tutarım. İçinde yaşadığı dönemi ve dünyayı, her ne kadar imkansız olsa da onun gözünden izlemeye çalışırım. Öykülerindeki karakterleri, olayları köşeden izleyen biri gibi gelir bana. Uykusu kaçan eczacının karısını, tepkili köylüleri, özür dileyen memuru, doktora yalvaran genci uzaktan izleyen biri gibi gelir bana ve ben de onu bir köşeden izlerim.
Yaşar Kemal’i okumak diye bir deyim olmalı. Ya da Yaşar Kemal’i dünyadaki herkesin, en azından onu ait olduğu ülkedeki herkesin okuması gerekli. Bazı yazarlar ile aynı çağda yaşamış olmak büyük onur. “Yılanı Öldürseler” Yaşar Kemal’in dünyasına giriş için enfes bir bilet olabilir.
Reklam