Umberto Eco’nun Yorum ve Aşırı Yorum kitabı, edebi ve felsefi metinlerin yorumlanması üzerine düşündüğü temel soruları ele alır. Kitap, bir metne veya sanat eserine yapılabilecek yorumların sınırlarını sorgular; bir yorumun “aşırı” olup olmadığını anlamak için hangi kriterlerin kullanılabileceğini tartışır. Eco, bu eserinde yorum sınırlarının çizilmesi gerektiğini, her yorumun geçerli olmadığını, bazı yorumların metni ya da eseri anlamaya daha yakın olduğunu savunur.
Eco’nun yaklaşımı, özellikle edebi teoride ve göstergebilimde yankı uyandırır. Metinlerin sonsuz yorumlara açık olabileceğini kabul etse de, bir yazarın niyetini tamamen göz ardı eden ya da metni tamamen yeni bir bağlama çeken aşırı yorumlara karşı mesafeli durur. Ona göre, metinlerin bağlamı ve yazarın amacı dikkate alınarak yapılacak yorumlar, metni anlamaya katkıda bulunur; ancak bu sınırları aşmak, yorumu aşırıya kaçırmak anlamına gelebilir.