Sanat, zihnimizin kusurlarını onarır; zamana bağlı varlıklar olduğumuz gerçeğini kavramakta hiç de iyi sayılmayız. Aslında nereye doğru gittiğimizi ve oraya varıncaya dek ne kadar zamanımız kaldığını bilmeyiz ve daha önce nerede olduğumuzu unuturuz; seksen yıl, kusursuz bir zihni, yardım almadan canlı tutmak için gerçekten çok uzun bir zaman. Birçok başka alanda olduğu gibi, uyarı çok önemli. Uyarıya açık olursak zamanın etkisi hafifler. Geleceğimizle ya da en azından hayatımızın olası seyriyle ilgili gerçeği şimdiden canlı ve güçlü bir şekilde kavrarsak daha akıllıca kararlar alırız. Dolayısıyla sanatçılara düşen en değerli görev, bir haberci gibi davranmaktır. Sanat, kırılgan hayallerimize destek olur.
Tabii, herkesin hayatında onu kötü gösteren aynalar olacak; bu doğal… Ama mesele o aynanın karşısında ne kadar durduğun. Seni sürekli eksik gösteren, küçümseyen, enerjini alan insanlarla vakit geçirmeye devam edersen bir süre sonra kaçınılmaz olarak inanırsın o yansımaya. Öte yandan seni olduğun gibi kabul eden insanların yanındayken kendinle ilgili algın da düzelir, bir nevi doğal terapi gibi.
Etrafını kimlerle çevrelediğin, yakın olarak kimlerle görüştüğün düşündüğünden daha önemli… Seni iyi gösteren aynalara yakın dur, kötü gösterenlerin karşısından çekil.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İlişkiler değişimin aracılarıdır ve en güçlü terapi insan sevgisidir.
Nasıl bir sanat öğrenimi görmeliyiz:
Akademisyenlerin, hayran kaldıkları yapıtların meramını, izleyicilerinin psikolojik zaaflarıyla daha fazla nasıl ilişkilendireceklerini araştırmaları gerekir. Sanatın kırık bir kalbi nasıl onarabileceğini, bireyin acılarını nasıl ele alabileceğini, bize kainatta nasıl bir teselli bulabileceğini, başkalarının ihtiyaçlarına karşı bizi nasıl duyarlı kılabileceğini, doğru başarılı yaşam ideallerini nasıl gözümüzün önünde tutabileceğini ve kendimizi anlamamıza nasıl yardımcı olabileceğini çözümlemeleri gerekir. Bunların ışığında, akademisyenler Sistine Şapeli'nin tavanına, bütün sanat yapıtlarına olduğu gibi, insancıl bir soruyla, "Bize öğretmeye çalıştığınız, yaşamımızda bize yardımı dokunacak ne dersler var? " sorusuyla yaklaşacaktır. Bunun dışında kalan her şey, ne kadar zekice ve bilgi dolu olursa olsun, sadece hazırlık ya da dikkat dağıtma olacaktır.
Her zamanki rutin işler, okunamamış kitapların, uzun zamandır görülememiş dostların ve bir türlü aylak ve serbest bir hayatın ruhu özgürleştiren çağrısına icabet edemiyor olmalığın getirdiği pişmanlıklar, uzun saatler çalışmanın getirdiği yorgunluklar, farkına varmadan bir anda yaşlanıvermiş olmanın şaşkınlığı derken akıp giden bir gündü bu da diğerleri gibi.
Logoterapı, hastaya kendi yaşamında anlam bulması için yardım etmeyi bir görev saymaktadır. Logoterapi, hastanın, kendi varoluşunun gizli logosunun (anlamının) farkına varmasını sağlaması ölçüsünde analitik bir süreçtir. Bu kadarıyla logoterapı psikanalize benzer. Ne var ki, bireyin bilinç altındakileri bilince çıkarma çabasında, logoterapi kendini bilinç altındaki içgüdüsel olgularla kısıtlamak yerine, anlam istemi kadar bireyin kendi varoluşunun potansiyel anlamı gibi varoluşsal gerçekliklen de dikkate alır. Ne var ki terapi sürecinde noölojik boyutu ele almaktan kaçınan bir analiz bile, hastanın, varlığının derinliklerinde gerçekte özlediği şeylerin farkına varmasına çalışır.
