Yaşamın Ucuna Yolculuk, toplumsal normları ve sınırları reddeden bir zihnin, kendi içindeki sansürsüz ve çıplak hesaplaşmasını içeriyor. Özlü; Berlin, Prag ve Viyana sokaklarında Kafka, Pavese ve Svevo gibi ruh ikizlerinin izini sürerken, aslında kendi varoluşsal sancılarının ve derin yabancılaşmasının coğrafyasını çıkarıyor. Kitap geleneksel bir seyahatname sayılmaz, psikiyatri kliniklerinin soğuk koridorlarından, intihar eşiklerinden ve mutlak aidiyetsizlikten geçerek yaşamın ve ölümün en uç sınırlarına dokunan lirik bir iç döküm olduğu görülüyor.
Bu eser, modern hayatın steril rutinlerine, sahte mutluluk vitrinlerine sığamayan ve iç dünyasında suskun bir çığ biriktirmiş olan "sistem yorgunu" ruhlara hitap eder. Kendi yalnızlığını korunaklı bir sığınak olarak gören, uyumsuzluğun sızısını derinden hisseden ve edebiyatta ucuz bir teselli yerine gerçek bir yol arkadaşı arayanlar için yazılmıştır. Özlü, dünyada yaralarıyla yürüyen ama yine de kendi gerçeğine sadık kalmakta direnen olgun ve yorgun insanlara sessiz bir frekanstan seslenir.
Özverinin, kardeşlik duygusunun silinip, kullanmanın, çıkar ilişkilerinin egemen olduğu bir dünyada dostlar olmadan ne yapardık bilemiyorum.
Mektuplar insanın bir başka yüzünü açığa çıkararak, edebiyat dünyasına daha sıcak bir tat sunar. Tezer'in taşkın duyarlılığından kaynaklanan yergi ve övgülerindeki coşkuya da bu mektuplarla yaklaşacaksınız.
Gerçi Tezer Özlü, okurlarıyla arasındaki uzaklığı, resmiyeti yok edebilmekte, adetâ yeni bir yazar ahlâkı sergilemekte eşsizdi. Gene de onunla karşılaşma şansına erişememiş okurların, yazarın mektuplarıyla onu daha çok sevip kucaklayacaklarına, dünyalarının zenginleşeceğine, dağarcıklarının ağırlaşacağına inanıyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sınır boylarında Bir Ruhun Çığlığı:Edebiyat
Tezer Özlü’nün Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını okumak, bir yazarın metniyle karşılaşmaktan çok, bir ruhun en çıplak, en savunmasız ve en dürüst haliyle göz göze gelmek gibi. Özlü, o zamansız ve benzersiz kalemiyle beni öyle bir girdabın içine çekti ki, sayfaları çevirirken edebiyatın o sığınak limanlarından uzakta, okyanusun tam ortasında tek başıma fırtınayla yüzleşiyormuşum gibi hissettim.
Bu kitap benim gözümde sadece bir otobiyografik anlatı ya da bir gezi günlüğü değil; insanın bu dünyadaki o bitmek bilmeyen "yabancılık" hissinin, o köksüzlük ve yerini bulamama sancısının en lirik manifestosu. Tezer Özlü; Kafka’nın, Svevo’nın ve Pavese’nin izini sürerken aslında kendi içindeki o derin uçurumların haritasını çıkarıyor. Berlin’in kasvetli sokaklarından Trieste’nin rüzgârına, odaların klostrofobik yalnızlığından hastane koridorlarının o buz gibi gerçekliğine uzanan bu yolculukta, aslında hepimizin içindeki o "gitmek" arzusunun resmini çiziyor.
Yazarın o süssüz, dolambaçsız ve adeta bir neşter kadar keskin üslubu beni en derin yerimden yaraladı. Toplumun bize dayattığı o sahte mutluluk oyunlarını, o steril yaşam biçimlerini elinin tersiyle itiyor ve "Yaşamın ucundayım, ötesi yok," diyerek bizi o tekinsiz sınır boylarında yürütüyor. Onun dilinde intihar bir kaçış değil, bir özgürlük arayışı; delilik bir hastalık değil, bu çıldırmış dünyaya karşı verilmiş en dürüst tepki.
Yaşamın Ucuna Yolculuk’u bitirdiğimde, içimde hem o derin melankolinin sızısı hem de yaşamı tüm acılarına rağmen bu kadar çıplak sevebilmenin verdiği o muazzam hayranlık kaldı. Bu kitap bana şunu bir kez daha öğretti: Gerçek edebiyat, bize pembe yalanlar söyleyen değil, bizi kendi uçurumumuzun kenarına getirip aşağıya bakma cesareti veren edebiyattır. İşte Tezer Özlü, o uçurumun kenarında elimi
Yaşamın Ucuna Yolculuk, Tezer Özlü’nü kendi iç dünyasındaki varoluşsal sancıları, melankoliyi ve aidiyetsizliği Kafka, Pavese ve Svevo gibi hayran olduğu yazarların izini sürerek anlattığı, Türk edebiyatının en sarsıcı otobiyografik anlatılarından biridir. Yazarın Avrupa şehirleri arasında yaptığı bu fiziksel yolculuk, aslında ölümün, yaşamın sınırlarının ve insanın kendi çıplak gerçeğinin arandığı derin bir ruhsal hesaplaşmaya dönüşür. Sınırları, toplumsal normları ve aklın sınırlarını zorlayan cesur tarzıyla eser, okuyucuyu yaşamın tam ucunda, hüzünlü ama son derece dürüst bir yüzleşmeye davet ediyor.
Tezer Özlü, Çocukluğun Soğuk Geceleri adlı bu sarsıcı ve otobiyografik romanında, çocukluktan başlayarak ilk gençlik yıllarına uzanan bir kadının; taşra ve şehir kıskacında, ataerkil aile yapısının, okul disiplininin ve toplumsal normların ruhunda bıraktığı izleri ve derin yabancılaşmayı konu alır. Yazar; cinselliğin keşfini, deliliğin sınırlarında gezinen ruhsal kırılmalarını, elektroşok tedavilerini ve intihar eğilimlerini anlatırken; bireysel özgürlük arayışını, varoluşsal sancıları ve yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi, Türk edebiyatında eşine az rastlanır cüretkarlıkta, lirik, parçalı, hüzünlü ve çarpıcı bir dille işler.
Farklı gercekten farklı bir kitap. Ne yorum yapsam bilemiyorum. Ilk basta anlatilanlara odaklanmakta zorlandim cunku anlatirken gecisler cok sert ve hizliydi. Bir anda birsey okurken birden farkli birsey okuyorsunuz. Ama bir yandan da kendini okuttuyor. Fakat ahlaki degerlerimiz hic uyusmadigi icin coğu yerde cok rahatsiz oldum